เจียงเสวี่ยหนิงถาม “ท่านจะมุ่งหน้าต่อหรือ”
บอกไม่ได้เลยว่าพวกนางจะโชคดีสวรรค์เป็นใจให้ฝั่าพ้นไปก่อนหิมะ ห่าใหญ่ปิดทางภูเขาหรือเปล่า หรือบางทีหิมะอาจตกไม่หนักสักครู่ก็หยุดไม่กระทบต่อการเดินทาง
ทว่าเซี่ยเวยส่ายศีรษะ
หลังจากเพ่งมองเบื้องหน้าออกไปไกลโพ้นพักใหญ่โดยไม่ตอบคำใด เซี่ยเวยก็เพียงหันหลังกลับทางเดิม เดินเลียบลงข้างสันเขา
เจียงเสวี่ยหนิงยืนจ้องมองแผ่นหลังของเขาจากที่สูง อีกฝั่ายอยู่ ท่ามกลางหุบเขาและท้องทุ่งราวกับนกกระเรียนตัวหนึ่ง
การเร่งเดินทางท่ามกลางพายุหิมะที่กำลังมาเยือนเสี่ยงเกินไปโดยแท้
แต่ถึงกระนั้นการจะหาที่พักชั่วคราวก็ไม่ได้ปลอดภัยอย่างแท้จริง
หากพายุหิมะรุนแรงและยาวนาน พวกนางคงได้แต่นั่งวิตกและ ครุ่นคิดว่าอาจต้องอดอยากหนาวตายกันหรือเปล่า
…ทั้งสองกรณีนี้ล้วนเกิดขึ้นได้ แล้วเหตุใดเซี่ยเวยจึงเลือกกรณีหลังเล่า
นางจำได้ว่าเซี่ยเวยไม่ชอบหิมะตก
แต่เป็นเพราะเหตุผลเท่านี้จริงน่ะหรือ
เจี่ยงเสวี่ยหนิงมุ่นคิ้วเล็กน้อย นางยืนอยู่ชั่วครู่ก่อนข่มความสงสัย ลงในท้ายที่สุด ตามเขากลับทางเดิม
เวลานี้เมฆอันมืดทะมึนกระจายไปทั่ว
เดิมทีภูเขาไม่มีแสงสว่างนักอยู่แล้ว ครั้นพยับเมฆเคลื่อนคล้อยมา บรรยากาศจึงยิ่งค่อย ๆเต็มไปด้วยความน่าอึดอัดกระวนกระวาย
ใบไม้นิ่งไม่ขยับไหว
มดแมลงเดินหลีกลี้ราวกับรีบร้อนอยู่บนผิวดินซากใบไม้
พวกนางใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะพบถ้ำแห่งหนึ่งบริเวณตีนเขาทาง ด้านหลัง บนผาหินมี
