ต๋าต๋าอยู่ทางเหนือของดินแดนภาคกลางหลายสิบปีก่อนถูกกีบเหล็กของราชวงศ์ต้าเฉียนโจมตีจนล่าถอย ทำให้ต้องถอนตัวจากทะเลทรายใต้ นับแต่นั้น หลายปีที่ผ่านมายอมจำนนต่อดินแดนภาคกลาง มิได้รุกราน ชายแดนอีก แผ่นดินต๋าต๋าไพศาลรกร้าง ราษฎรดำรงชีพด้วยการร่อนเร่ น้อยนักจะมีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง มีเพียงแม่น้ำเอ้อหลุนไหลผ่านอาณาเขต เนื่องด้วยบริเวณนี้มีน้ำและหญ้าอุดมสมบูรณ์ ครั้นเดือนปีล่วงผ่านไปผู้คนก็รวมตัวกันจนเป็นชุมชน
เมืองหลวงต๋าต๋าสร้างบนบริเวณส่วนเว้าตอนกลางของแม่น้ำเอ้อหลุนนี้เอง
ตกกลางคืน ด้านในกระโจมประดับเชือกไหมถักห้าสีและจุดโคมไฟ มองจากไกล ๆ เหมือนโคมประทีปใหญ่ยักษ์
ห่างออกไปเห็นหมู่เนินเขาขนาดเล็ก
ด้านบนของหนึ่งในเนินเขาที่หันไปทางใต้ ยังพอมองเห็นอาชาพันธุ์ดี ตัวสูงใหญ่ที่มีสตรีสวมชุดหู[1]ยืนนิ่งงันอยู่ด้านข้างได้อย่างเลือนราง
หญิงรับใช้เดินมาจากไกล ๆ ครั้นแลเห็นเงาหลังบอบบางก็แทบหลั่งน้ำตาโดยพลัน
นางสงบอารมณ์อย่างยากลำบาก ประดับรอยยิ้มบนใบหน้าก้าว เข้าไปหา ตะโกนไปข้างหน้าอย่างร่าเริงสดใส “องค์หญิง ฟั้ามืดแล้วลม ยามค่ำแรงขนาดนี้ พระองค์ระวังอย่าทรงตากลมจนเสียสุขภาพเชียวนะ เพคะ กลับเข้าด้านในกระโจมกันเถอะเพคะ!”
เสิ่นจื่ออียืนนิ่งไม่ขยับ
นางทอดสายตามองไกลไปยังบ้านเกิดทางตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งถูก ฝุั่นควันพร่ามัวและความมืดสีม่วงเข้มกลืนกิน ถามแค่ว่า “ยังไม่มีข่าวคราวหรือ”
แดนเหนือเหน็บหนาว อาก
