เผิงหยูอธิบายต่อว่า “อาจารย์ของเรารับศิษย์จำนวนมากในความโกลาหล ศิษย์บางคนฝึกฝนจนถึงขอบเขตราชันวิถีมานานแล้ว แม้กระทั่งบางคนก็เป็นผู้ไร้เทียมทานในขอบเขตราชันวิถีซึ่งเป็นรองแค่มรรคาจารย์เท่านั้น นอกจากนี้ ท่านอาจารย์ยังมีศิษย์อีก 3 คน ที่เป็นมรรคาจารย์ ซึ่งทั้ง 3 ท่านไม่ได้อ่อนแอไปกว่าท่านอาจารย์มากนัก ด้วยการที่มีศิษย์มากมาย ศิษย์บางคนของท่านอาจารย์ก็รับศิษย์ของตัวเองเช่นกัน อาจารย์ของเจ้าสวรรค์อันกวงเป็นราชันวิถีที่ทรงพลัง ในแง่ของสถานะ เจ้าสวรรค์อันกวงไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเรา แม้ว่าเจ้าจะมีสถานะเป็นอาจารย์ลุงของเขา แต่คุณไม่สามารถใช้ความอาวุโสข่มเหงเขาได้ ฉะนั้นคุณควรจะสื่อสารด้วยสถานะที่เท่าเทียมกันดีกว่า!”
“เข้าใจแล้ว!” เย่เทียนพยักหน้า
นี่คือสิ่งที่เขาจะต้องทำอยู่แล้ว ถึงอย่างไรเขาก็จำเป็นต้องสื่อสารกับเจ้าสวรรค์อันกวงด้วยสถานะที่เท่าเทียมกัน หากเขายึดตามกฎอาวุโสอย่างเคร่งครัด จะเป็นอย่างไรหากวันหนึ่งเขาได้พบกับศิษย์หลานที่อยู่ในขอบเขตราชันวิถี เขาจะกล้าเรียกร้องให้คนคนนั้นเรียกเขาว่า “อาจารย์ลุง” หรือไม่? หากเป็นเช่นนั้นจริงคงจะกระอักกระอ่วนน่าดู
ในความเป็นจริง ภายในความโกลาหล กองกำลังจำนวนมา
