ียสติ
ดวงตาแก่ชราของเยี่ยนมู่จดจ้องเซียวหย่วนซึ่งสาวเท้าใกล้เข้ามา
เยี่ยนหลินรูม่านตาหดแคบ กำลังจะลุกขึ้นทว่าทันใดนั้นกลับมีมือคู่หนึ่งวางลงมาบนบ่าเขาและออกแรงกดหนักหน่วง
เขาเงยศีรษะ
เป็นเซี่ยเวยซึ่งกดประทับฝั่ามือแน่นบนบ่าเขากลายเป็นกดเลือดที่กำลังขึ้นหน้าของเขาลงไปด้วย อย่างไรก็ตามจากมุมที่เงยศีรษะขึ้นไปนี้กลับไม่อาจแยกแยะสีหน้าของอีกฝั่ายได้แน่ชัดรู้สึกเพียงว่านิ่งสงบราวกับห้วงทะเลลึกปราศจากคลื่นลมแม้แต่น้อย แต่กระนั้นสัมผัสที่ส่งผ่านมาจากบนบ่ากลับชัดเจน นิ้วมือทั้งห้าที่กดอยู่นั้นเกร็งแน่น ปลายนิ้วแทบจะจิกจมลึกลงไปในเนื้อของเขา!
เซี่ยเวยกะพริบตาเบา ๆ ประหนึ่งมองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงอันน่าตื่นตระหนก และไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวอันน่าหวาดผวานี้แม้แต่น้อยสายตายังคงจับบนกวานดังเดิม
ครั้นสะกดเยี่ยนหลินได้แล้วก็ยกมือขึ้นประคองกวานหยกอีกครา
ปินไม้บนนิ้วมือเรียวยาวของเขาค่อย ๆ ขยับหมุนลอดผ่านช่องด้านใต้กวาน ความสงบนิ่งภายในนัยน์ตาประดุจขุนเขาเขียวขจีท่ามกลางสายฝน ในความสันโดษมีความหนักแน่นเคร่งขรึมเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “วีรบุรุษต้องมีจุดที่เหนือคน การชักกระบี่หรือบุกใช้กำลังเข้าสู้เป็นการกระทำของชายเถื่อนยามถูกหยามเกียรติ ทว่าการไม่ตื่นตระหนกยามประสบเหตุคับขัน ไม่สำแดงโทสะยามไม่จำเป็น เช่นนี้ถึงจะเรียกว่ายอดวีรบุรุษแห่งใต้หล้า ซื่อจื่อโปรดอย่าได้ตื่นตระหนกแล
