คยพบเห็นความยากลำบากมาตั้งมากเช่นกัน ตนเองมีทั้งวิสัยทัศน์กว้างไกลไม่ด้อยไปกว่าใครอื่น และยังได้รับสืบทอดปณิธานอันยิ่งใหญ่มาจากบิดาอีกด้วย
การจะได้ประสบความทุกข์ยากลำบากใด ๆจึงไม่เคยอยู่ในความคิดของเขาเลย
ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังครอบครองอยู่ทั้งหมดล้วนสมเหตุสมผล ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้ เฉกเช่นสิ่งที่เขาเคยกล่าวกับเสิ่นเจี้ยไว้ว่า ‘ในเมื่อกระหม่อมเป็นผู้ตามใจ ก็ต้องให้กระหม่อมเป็นผู้สู่ขอ’
จวบจนวันนี้เขาถึงตระหนักว่าแม้จะมีบางสิ่งที่ครอบครองมาตั้งแต่กำเนิด แต่ก็ใช่ว่าจะยั่งยืน
เขาตามใจนาง
เขาปกปั้องนางเขาไม่อาจสะกดกลั้นก้อนเนื้อในอกที่กำลังเต้นรัวไม่เป็นส่ำ ยามอยู่ต่อหน้าคนอื่น เขาแสดงความพิเศษที่มีต่อนาง อยากให้คนทั่วทั้งเมืองหลวงได้รับรู้ว่าเจียงเสวี่ยหนิงจะเป็นภรรยาในอนาคตของเขา
แต่กระนั้นกลับลืมไปว่าสรรพสิ่งล้วนอนิจจังไม่มีผู้ใดรู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คงได้แต่แค้นใจที่ตนเองคิดอ่านไม่ถ้วนถี่ ยังจัดการเรื่องราวด้วยความประมาทพลั้งเผลอเกินไป
เยี่ยนหลินไม่กล้าคิด…
นางอ่อนแอและบอบบางเช่นนี้ หากปราศจากเขาแล้วนางจะไปสู้รบปรบมือกับการรังแกของคนในจวนตระกูลเจียงได้อย่างไร เดิมทีนางไม่ต้องเข้าวังเพื่อเป็นพระสหายร่วมศึกษาแต่กลับถูกเขาส่งตัวเข้าไป แล้วภายภาคหน้าจะเผชิญอันตรายที่รุกคืบเข้ามาได้อย่างไร ใคร ๆต่างรู้กันว่านางกับเขารักใคร่กันมาตั้งแต่
