ครั้งเล่า ในที่สุดก็ระบายลมหายใจ
“ในเมื่อไม่อาจหลบเลี่ยง ไม่สู้ค่อย ๆ แก้กันไปทีละเปลาะแล้วกัน!”
หากหลบได้ย่อมดีแน่นอน แต่หากหลบไม่ได้จริง ๆ นางก็ไม่อยากชักนำภัยให้ถูกตัดคอ
หากคำพูดก่อนหน้านี้ของเซี่ยเวยเป็นความจริง นั่นย่อมดีที่สุดแล้ว ครึ่งปีหลังจากนี้เมื่อออกจากวังไป นางก็จะได้อยู่อย่างอิสรเสรี
แต่หากเซี่ยเวยเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายทั้งหมดที่เขาพูดมาก็เพื่อหลอกลวงนาง เช่นนั้นครึ่งปีที่อยู่ในวังหลวงก็เป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดที่นางพอจะทำได้แล้ว
เพราะไม่ว่าเขาจะทำเช่นไรกับนาง เมื่ออยู่ในวังหลวงก็ต้องระมัดระวังอยู่บ้าง
ต่อให้ถอยไปอีกหนึ่งหมื่นก้าว สถานการณ์ย่ำแย่ที่สุดสำหรับนางก็แค่เดินซ้ำรอยเดิมกับชาติที่แล้ว เข้าหาเสิ่นเจี้ยโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้นเมื่อได้เป็นฮองเฮาก็ค่อย ๆ จัดการเซี่ยเวย
หลังจากคิดได้อย่างถ่องแท้ว่าต่อไปจะทำเช่นไร เจียงเสวี่ยหนิงก็นั่งอยู่ที่เดิมอีกครู่หนึ่ง กระทั่งในที่สุดก็รู้สึกว่าขาเริ่มมีเรี่ยวแรงบ้างแล้ว จึงยืนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ล้างหน้าล้างตาดึงสติ ก่อนจะเก็บสัมภาระจำนวนน้อยนิดเตรียมตัวออกจากวัง
การเข้าวังหลวงทั้งสามวันนี้เพื่อศึกษากฎเกณฑ์และคัดเลือกกันใหม่อีกครั้งก็เท่านั้น
การเป็นพระสหายร่วมศึกษาอย่างแท้จริงจะเกิดขึ้นในอีกสองวันหลังจากนี้ ผู้ได้รับคัดเลือกขั้นสุดท้ายหลังจากกลับบ้านเพื่อกล่าวลาบุพการีและเก็บสัมภาระเล็กน้อย ก่อนจะเข้าวังอีกครั้งใช้ระ
