ตูม!!!
เย่เทียนรู้สึกเพียงแสงวูบวาบที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ในขณะที่พลังอันน่าสะพรึงกลัวได้ฉุดกระชากเขาออกจากจักรวาล ข้ามผ่านความโกลาหลไม่รู้จบมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่อันงดงามโอ่อ่าอย่างน่าอัศจรรย์
“นี่…” เย่เทียนตกตะลึง
เขาออกจากจักรวาลไปแล้วหรือ?
ไม่…มันไม่ควรเป็นเช่นนั้น เขายังไม่ได้ก้าวข้าม ถ้าเขากล้าออกจากจักรวาล เขาจะต้องพบกับความตายอย่างไม่ต้องสงสัย
ในไม่ช้าเย่เทียนก็ตระหนักได้ว่าไม่ใช่ร่างกายของเขาที่ถูกดึงออกจากจักรวาล อย่างน้อย ในเวลานี้เขาก็ไม่รู้สึกถึงพรสวรรค์ในการคัดลอกของเขาแล้ว รวมถึงพรสวรรค์อื่นๆ ด้วยเช่นกัน ดังนั้นนี่ควรเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวจิตสำนึกของเขาเท่านั้น
“จิตสำนึกของเราถูกดึงออกมาที่นี่อย่างเงียบๆ โดยที่เราไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย เทคนิคเช่นนี้ทรงพลังเกินไปแล้ว!” เย่เทียนคิดกับตัวเอง
เย่เทียนรู้สึกว่าเพียงแค่มรรคาจารย์ซูเทียนต้องการคิดสังหารเขาก็ย่อมสามารถทำได้อย่างง่ายดายแม้ว่าเขาจะอยู่ภายในจักรวาลก็ตาม จักรวาลมีโล่คุ้มกันที่แข็งแกร่งสำหรับสิ่งมีชีวิตภายในจักรวาล สิ่งมีชีวิตในความโกลาหลไม่สามารถฆ่าสิ่งมีชีวิตในจักรวาลได้ ทว่านี่ไม่ได้รวมถึงสิ่งมีชีวิตในขอบเขตเอกภาพ
แต่ตัวตนที่ยิ่งใหญ
