บทที่ 849 ศัตรูในภพบุกเบิก
ยามเจียงผิงอันยังเด็ก เขาได้ยินบิดาพูดว่าเซียนเรืองฤทธา อยู่ยงตราบกาล ก็คิดว่ายามบรรลุเซียนก็จะสามารถใช้ชีวิตสุขสบายได้
แต่เมื่อบรรลุสู่ขอบเขตนี้จริง ๆ เขาก็พบว่าศึกระดับเซียนน่าสะพรึงกลัวกว่าศึกระดับปุถุชนยิ่งนัก
โดยเฉพาะการกระทบกระทั่งระหว่างขุมกำลังใหญ่ จำนวนผู้ตกตายยากนับ
สิ่งมีชีวิตนับร้อย ๆ ล้านในภพแร้นแค้นตกตายราวมดแมลง ถูกยอดฝีมือระดับเซียนสวรรค์กลืนกินอย่างจำใจ หามีโอกาสขัดขืนสักนิดไม่
ขณะนี้ ความรู้สึกของเจียงผิงอันแสนซับซ้อน ยากจะสงบใจลงได้
ยามนี้ความแข็งแกร่งมีไม่พอ มีแต่ต้องเป็นเซียนสวรรค์เสียก่อนในภายหน้า จึงช่วยล้างแค้นได้
เจียงผิงอันมองเฉียนฮวั่นโหรวซึ่งหดหู่ไม่แพ้กัน ขณะที่กำลังจะอ้าปากพูด เฉียนฮวั่นโหรวก็ชิงขัดขึ้นก่อน “อย่าปลอบใจข้า ข้าไม่เป็นไร เราจะไปภพเซียนกันยามใด ข้าอยากพัฒนาการฝึกฝน”
นิสัยของนางนับว่าคล้ายเจียงผิงอัน ชอบฝังอารมณ์ในใจไม่เผยออกมาง่าย ๆ
ยามนี้พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ มีแต่ต้องเปลี่ยนความโศกเศร้าและโทสะเป็นแรงผลักดัน พัฒนาความแข็งแกร่งของตนต่อไป
