เขาสุดแสนไม่เต็มใจ แต่หามีทางเลือกไม่ ต่อหน้ายอดฝีมือระดับเซียนสวรรค์ ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไม่มีทางสู้ได้เลย
ขณะที่พลังโกลาหลกำลังจะกลืนกินเจียงผิงอัน ลวดลายตรวนสายหนึ่งพลันปรากฏบนตัวเจียงผิงอัน
แต่ลวดลายตรวนเหล่านั้นปรากฏเพียงวูบเดียวก็หายไป
อึดใจต่อมา มีดใหญ่เล่มหนึ่งก็สับลงจากฟ้า ฤทธาของมันดูประหนึ่งจะผ่าท้องนภาแยกส่วน เรืองประกายสาดส่องทั่วฟ้าดิน มุ่งตรงเข้าใส่เซียนสวรรค์จากเขตหวงห้ามโกลาหล
เมื่อสัมผัสวิกฤตินี้ เซียนสวรรค์จากเขตหวงห้ามโกลาหลก็ถอยไปทันที พลังโกลาหลรอบตัวเจียงผิงอันสลายไป
หนึ่งร่างสูงใหญ่ขวางตรงหน้าเจียงผิงอัน ชายผู้หนึ่งปรากฏขึ้นพร้อมมีดยาวในมือ ปีกทองเบื้องหลังเขาเรืองรองเปล่งประกาย ห้อมล้อมด้วยกฎเต๋าเซียน
เจียงผิงอันผู้สิ้นหวังเห็นคนตรงหน้า ความหวังก็หวนคืนมา “ใต้เท้าเจ้าสำนัก!”
ผู้มามิใช่ใครอื่นนอกจากเจ้าสำนักเซียนอวี่หวงในภพเซียน เซียวเหลียงเหยียน
ข้างกายเขายังมีเหมียวเสียกับเฉียนฮวั่นโหรวมาด้วย
เหมียวเสียเหินไปหาเจียงผิงอัน เอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษที่มาสาย”
