เจียงผิงอันกุมมืออีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล เอ่ยเสียงแผ่วเบาอู้อี้ “ข้าสาบาน ไม่ช้าก็เร็ว สักวันข้าจะให้พวกเขาต้องชดใช้!”
เขาเงยหน้าจ้องมองเซียนสวรรค์จากเขตหวงห้ามโกลาหลด้วยสายตาเคียดแค้น สลักความแค้นนี้ให้ตราตรึงในใจ
ยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามโกลาหลมองเซียนสวรรค์ผู้จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
มิคาดว่าเจียผิงอันจะเรียกกำลังเสริมมาได้
มีคนผู้นี้คุ้มกัน การกลืนกินเจียงผิงอันก็เป็นไปไม่ได้แล้ว
เจียงผิงอันสะกดโทสะในใจ กล่าวกับเจ้าสำนักเซียวเหลียงเหยียน “ใต้เท้าเจ้าสำนัก ไปกันเถอะขอรับ”
สู้กันไปก็เปล่าประโยชน์ ถึงจะให้ตัวตนระดับเซียนสวรรค์สู้กันเป็นหมื่น ๆ ปี ก็ยังอาจตัดสินแพ้ชนะกันมิได้
นอกจากนั้น อีกฝ่ายยังมีจำนวนคนมากกว่า มิได้มีเพียงเซียนสวรรค์สองตัวตนนี้ แถมยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามกาลเวลาก็ยังไม่ปรากฏตัว
เจียงผิงอันกังวลว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้นกับเจ้าสำนัก หากเป็นเช่นนั้น วิกฤติก็จะเกิดกับสำนักเซียนอวี่หวงด้วย
เฉียนฮวั่นโหรวนำอ่างสัมฤทธิผลออกมา พาคนทั้งหลายหายไปจากโลกนี้
