บทที่ 844 ศรัทธา
“เจ้า…”
อวิ๋นเหยาอ้ำอึ้ง แต่เมื่อเห็นความมุ่งมั่นของเจียงผิงอัน นางก็ถอนใจอย่างอับจน
นางรู้ว่าเจียงผิงอันผู้สุขุมเสมอมา ยามนี้ขัดเคืองใจเกินจะกล่าว
เพื่อจัดการศัตรูแรก ชายผู้นี้สังเวยอายุขัยส่วนใหญ่ของตน คิดว่าตนจะบรรลุเซียนได้ แต่หารู้ไม่ว่าศัตรูจะโผล่มาอีกสิบ
ยามนี้ แม้ชายผู้นี้จะจรจาก เขาก็เหลือเวลาชีวิตไม่นาน
หากเจียงผิงอันไม่ทำตัวขันแข็ง ใช้เวลาทุกวันไปกับการกินดื่ม หลงมัวเมารูปรสนารี ต่อให้เขาไม่บรรลุเซียน ก็ไร้สิ่งใดให้โอดครวญ
แต่นี่มิใช่เช่นนั้น เขาพยายามเต็มที่เพื่อให้ได้เป็นเซียน ทนความเดียวดายเผชิญวิกฤติเสี่ยงชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สุดท้ายก็ต้องเผชิญผลเช่นนี้
ใครบ้างจะไม่โกรธ?
“มาสู้กัน!!”
ดวงตาแดงฉานของเจียงผิงอันถลึงจ้องร่างทั้งสิบ ความเชื่อมั่นไร้สั่นคลอนปะทุราวภูเขาไฟ เส้นผมปลิวไสว ใบหน้าเปี่ยมความเข้มขรึม
ต่อให้เขาต้องตาย ก็ขอสาดโลหิตย้อมประตูเซียนสมควรตายนี่
ร่างสีทองทั้งสิบเร่งพลังในกาย สิบทะเลโลหิตสาดคลั่ง จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวควบเข้มดุจกระบี่คมกริบร่ายรำบนสุญตา ทำให้บริเวณรอบทิศประหนึ่งกลายเป็นขุมนรก
