ทุกอย่างก็จะเริ่มต้นได้ทุกเมื่อ หรือถ้าหากคุณยังกังวล ก็สามารถตรวจสอบซ้ำอีกครั้งจนกว่าจะมั่นใจ”ขณะมิสเตอร์ A กำลังจะเปิดปาก ไคลน์ได้ยินเสียง ‘กึก’เป็นเสียงของประตูหิน“ใครอนุญาตให้เข้ามา! ฉันประกาศไปแล้วไม่ใช่หรือ ว่าห้ามมิให้ผู้ใดเข้ามาในเขตนี้โดยเด็ดขาด!” เสียงของสตรีแฝงความโมโหไว้อย่างเจือจาง ประหนึ่งกำลังฝืนอดกลั้น“ท่านหญิงสิ้นหวัง มีเรื่องด่วนขอรับ! ใครบางคนได้บุกรุกเข้าในฐานทัพใต้ดิน! เบื้องบนมอบหมายให้ผมจัดการเรื่องนี้พร้อมกับปิดอุโมงค์เชื่อมต่อทุกเส้นทาง” บุรุษสำเนียงเบ็คลันด์ตอบกลับอย่างฉะฉาน
สตรีผู้ถูกเรียกว่า ‘ท่านหญิงสิ้นหวัง’ เงียบงันนานหลายวินาที่ คล้ายกับกำลังสนทนากับใครบางคนเพื่อยืนยันสถานการณ์จนกระทั่ง เธอหันมากล่าวกับชายสำเนียงเบ็คลันด์โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า“กลับเข้าไปก่อน แล้วอย่าได้ออกมาอีกเป็นอันขาด จนกว่าจะมีคำสั่งเพิ่มเติม”“ขอรับ ท่านหญิงสิ้นหวัง!” ชายคนเดิมเดินกลับไปทางบานประตูหิน เสียงฝีเท้าดังกึกก้องไปทั่วห้องโถงจากจุดซ่อนตัวของไคลน์ มันย่อมมองเห็นประตูหินซึ่งถูกใช้กลับไปยังอาคารใต้ดินจนกระทั่งผ่านไปเจ็ดแปดวินาที่ บุรุษรูปร่างสันทัด ส่วนสูงปานกลาง ได้เดินมาหยุดยืนหน้าประตูหินฟูั่ว…! ชายคนเดิมถอนหายใจยาวพร้อมกับเหยียดแขนออกมาข้างหน้า และออกแรงผลักประตูหินใหญ่ด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว
ในช่วงเวลาสั้น ๆ ไคลน์สามารถจดจำเอกลักษณ์ของอีกฝั่ายได้แม่นยำโดยไม่หลุดรอดแม้แต่ราย
