ฝั่ายเราไม่ผิดแน่”เมื่อสิ้นเสียงไคลน์ คาสลาน่าและผู้ช่วยของเธอ ลิเดีย พลันแสดงสีหน้าอึมครึมราวกับตรวจพบความผิดปรกติบางอย่างนักสืบคนอื่นๆ เริ่มสูดลมหายใจยาว“มิสเตอร์โมเรียตี้ จริงอยู่ คุณอาจจะกล่าวได้ถูกต้องพวกเราไม่จำเป็นต้องกลัว… แต่อีกฝั่ายคืออสรพิษผู้คอยดัก
ซุ่มในความมืด! ไม่มีใครทราบว่ามันจะลงมือตอนไหน และเปั้าหมายเป็นใคร บางที่ มันอาจกำลังเล็งโจมตีครอบครัวพวกเราอยู่ก็ได้!”“ครอบครัว…?”“ไม่นะ! ภรรยาของผม!”“โธ่! นางฟั้าตัวน้อยของพ่อ!”คล้ายกับห้วงอารมณ์กำลังครอบงำเหนือความคิด นักสืบแต่ละคนเริ่มแสดงท่าทีตื่นตระหนกและออกอาการเกินจริงสจ๊วตเริ่มยืนสั่นเทาราวกับกำลังโกรธแค้นใครบางคน“ไม่ มันต้องไม่ใช่แบบนี้…” นักสืบหนุ่มพึมพำอย่างเหม่อลอยราวกับสติหลุดทันใดนั้น สจ๊วตพลันชักปืนออกมาและเล็งไปยังท้ายทอยไคลน์!ดวงตาถมึงทึงอย่างโกรธแค้น คล้ายกับถูกอารมณ์ครอบงำอย่างท่วมท้นจนสลัดไม่หลุด
