ไคลน์เป็นฝั่ายเริ่มต้นบทสนทนา“พวกเราต้องการพบวิล·อัสติน ทางนี้คือนายแพทย์เจ้าของไข้ เขามาเพื่อตรวจสอบผลการรักษาหลังผ่าตัด”“ด…ดิฉันไม่รู้จักค่ะ เพิ่งมาอยู่ได้ไม่กี่วัน ขอตัวกลับเข้าไปถามเจ้านายก่อนนะคะ…”
สาวใช้ตอบพลางขมวดคิ้วขณะยืนรอด้านนอก อลันหันมาพูด“ถ้าผมเป็นเธอ ก็คงหลงเชื่อเรื่องโกหกของคุณเหมือนกัน”“ทักษะพื้นฐานของนักสืบ” ไคลน์ยิ้มภายในไม่กี่อึดใจ ชายวัยห้าสิบเดินมาถึงหน้าบ้านและกล่าวเสียงขรึม“วิล·อัสตินกับครอบครัวได้ย้ายไปออกไปแล้วในวัน…”ชายสูงอายุบอกวันเวลาอย่างชัดเจนอลันไล่นับวันถอยหลังพลางขมวดคิ้ว“ทำไมพวกเขาถึงต้องรีบร้อนย้ายบ้านหลังจากออกโรงพยาบาลได้เพียงสองวันด้วย?”ศัลยแพทย์คนดังสวมบทบาทราวกับเดินทางมาตรวจอาการเด็กหนุ่มตามคำกล่าวอ้าง
ไคลน์พลันทำหน้างุนงง มันรีบถามกลับ“ทำไมคุณถึงทราบวันเวลาชัดเจนนัก?”ตามปรกติแล้ว ผู้เช่ารายใหม่จะย้ายเข้าหลังจากผู้เช่ารายเดิมย้ายออกไปได้สักพักชายสูงอายุตอบกึ่งฉุนเฉียว“ก็เคยมีคนบางกลุ่มแวะถามหาสิ่งเดียวกับพวกคุณยังไงล่ะ ผมถึงกับต้องไปถามเจ้าของบ้าน เพื่อให้ได้ข้อมูลมาตอบพวกเขา!”เหยี่ยวราตรีแน่นอน…ไคลน์ซักถามอย่างไม่คาดหวัง“แล้วคุณพอจะรู้ไหมว่า ครอบครัวอัสตินย้ายไปพักอาศัยแถวไหน?”“ไม่” ชายสูงอายุตอบห้วน“พวกเขาทิ้งอะไรไว้บ้างไหม” ไคลน์ลังเลเล็กน้อยก่อนถามซักไซ้
“ก็มีบ้าง” ชายสูงอายุพักสูดลมหายใจยาว จากนั้นจึงเล่าต่อ “แต่คนกลุ่มเดิมก็มาเอาไปหมด
