คาพินกำลังนอนแผ่ไปบนพื้นหินอ่อน ผิวหน้าของมันทั้งคันและเจ็บ สองมือหวังฉีกร่างกายตัวเองให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จะได้หลุดพ้นจากความทรมานราวกับนรกนี่สักที่ทันใดนั้น มันเหลือบเห็นคลื่นความร้อนสีแดงฉานเริ่มแผ่ขยายไปทั่วห้อง ทุกสิ่งเกิดขึ้นและจบลงภายในเสี้ยววินาที่ ตบท้ายด้วยเสียงระเบิดคำรามอื้ออึงจนหูดับคาพินวาดฝันว่าในวาระสุดท้าย มันจะมีโอกาสเรียกความทรงจำแสนหวานจากอดีตกลับมาอีกครั้ง ช่วงเวลาระหว่างตนกับภรรยาและลูกน้อย มันจินตนาการว่า วินาทีดังกล่าวจะเต็มไปด้วยความสุขและปราศจากความเจ็บปวด ไม่ต้องเผชิญความรู้สึกผิดบาปจากการทรมานเหล่าเด็กหญิงเยี่ยงทาสแต่ความเป็นจริง ในวินาทีนี้ อารมณ์หวาดกลัวและความปรารถนาเพื่อจะเอาชีวิตรอดกำลังอยู่เหนือทุกสิ่ง มันไม่อยากตาย แถมยังไม่มีความทรงจำแสนหวานในอดีตผุดขึ้นมาให้สมหวัง จิตสุดท้ายก่อนตายคือความเจ็บปวดเป็นล้นพ้น
จนกระทั่งดวงวิญญาณถูกกระชากลงไปในความมืดมิดไร้ก้นบึ้งอันเป็นนิรันดรบึ้มมมม!!กระจกห้องอาหารแตกละเอียดในพริบตา เศษอิฐเศษปูนปลิวกระเด็นออกไปนอกตัวอาคาร เช่นเดียวกันกับประกายเปลวเพลิงสีแดงอมส้มบอดี้การ์ดลาดตระเวนพลันหมดสติ หากใครโชคดีสักหน่อยพวกมันจะวิงเวียนศีรษะและประสบภาวะหูอื้อ ร่างกายล้มเซเสียหลักแต่ละคนกำลังประจักษ์ว่า กำแพงของห้องอาหารเกินกว่าครึ่งกำลังล้มครืนชนิดไม่เหลือเค้าเดิม ประกายเปลวไฟยังคงแลบลอดออกมาด้านนอกและลอยสูงไปในอากาศชาวเมือ
