วันอังคารเช้า สภาพอากาศยังคงเย็นจัดไคลน์ขยับปกเสื้อขนสัตว์พลางหยิบหมวกสวมหัว จากนั้นก็เปิดประตูบ้านปลายทางคือกล่องไปรษณีย์สุดถนนมินส์ มันเตรียมนำซองจดหมายไปส่งให้สจ๊วตในเมื่อระยะทางไม่ไกลมาก ไคลน์จึงไม่อยากแต่งกายเป็นทางการสักเท่าไร แต่ความหนาวเย็นก็มองข้ามไม่ได้ ทำให้ต้องห่อหุ้มร่างกายด้วยอาภรณ์ตัวหนาขณะออกจากบ้านอาจเป็นเพราะกระแสลมหนาวพัดผ่านไปเมื่อคืน กรุงเบ็คลันด์จึงมีอากาศดีกว่าปรกติพอสมควร ไคลน์ตัดสินใจลดความเร็วลงเพื่อดื่มด่ำไปกับความเบาสบายอันหาได้ยากขณะเดินผ่านบ้านเยอร์เก้น ชายหนุ่มรีบหันไปมองเมื่อได้ยินเสียง ‘แกร่ก’
มันเห็นคุณนายดอริสผู้สวมหมวกขนสัตว์สีดำและผ้าพันคอสีเทา กำลังยืนมองออกมาทางหน้าต่าง สีหน้าย่ำแย่ลงจากเดิมค่อนข้างมาก อีกทั้งยังมีอาการหลังค่อมให้เห็น“อรุณสวัสดิ์นักสืบโมเรียตี้ ขอบคุณสำหรับความเอาใส่ใจโบรดี้เสมอมา เขาบอกว่าคุณเป็นคนจิตใจดี… ใช่ไหมโบรดี้?”หญิงชราโน้มตัวลงไปจับแมวดำดวงตาสีเขียวมรกตขึ้นมาอุ้มโบรดี้พยายามขัดขืนด้วยขาสีข้างเพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดหญิงชรา และมันก็ทำสำเร็จ แมวดำกระโจนลงมายืนบนกรอบหน้าต่างอย่างนุ่มนวลแต่มันไม่เดินหนีไปไหน เพียงม้วนตัวหนึ่งรอบและใช้ศีรษะซุกไซร้คุณนายดอริสโดยไม่หันมาแยแสไคลน์เราโดนแมวเมิน…ไคลน์รำพันพลางเผยรอยยิ้ม“ผมเองก็มีความสุขกับงานนี้มากเช่นกันแต่ข่าวดีกว่านั้นคือ คุณสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”
หลังจากทักทายตามปร
