ผชิญหน้ากับทายาทของพระผู้สร้างแท้จริงและพ่ายแพ้อย่างน่าสมเพช นายนึกเคียดแค้นในความอ่อนแอของตัวเอง นึกเสียใจเมื่อไม่สามารถช่วยชีวิตพวกพ้องไว้ได้แม้แต่คนเดียว ตราบาปในครั้งนั้นได้ทำให้นายเริ่มมองเห็นภาพหลอน เลียวนาร์ด… ลองนึก
ดูให้ดี นายคิดว่าคนอย่างฉันจะไม่รู้จักเทพธิดารัตติกาลเลยหรือ? สมัยพวกเราทำสงครามระหว่างกัน ยานิสยังไม่ถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกด้วยซ้ำ ฉันจะไม่ทราบเชียวหรือว่าโบสถ์เทพธิดารัตติกาลรู้จักปรสิต จะไม่ทราบเลยหรือว่าถุงมือแดงรู้วิธีรับมือกับผู้วิเศษลำดับสูง? แล้วฉันเคยขัดขวางการเข้าร่วมถุงมือแดงของนายสักครั้งไหม?”สีหน้าของเลียวนาร์ดสลับไปมาอยู่พักใหญ่ มันไม่กล่าวสิ่งใดเป็นเวลานานเสียงชราในหัวดังขึ้นอีกครั้ง“ตัวนายแก่ชราเร็วกว่าคนอื่นหรือ? ก็ไม่… ฉันยังมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่ต่ำกว่าร้อยปี ไม่มีความจำเป็นต้องรีบช่วงชิงอายุขัยของโฮสต์ ในกรณีของตะกอนพลัง อา… พวกเราไม่อยู่บนเส้นทางเดียวกัน และไม่ใช่เส้นทางซึ่งสามารถสลับกันได้ หากฉันกินเข้าไปจะไม่ต่างอะไรกับกินยาพิษ ฉันจะกลายเป็นคนกึ่งเสียสติและเพิ่มโอกาสคลุ้มคลั่งให้ตัวเองไปเพื่ออะไร? เส้นทางรัตติกาลอยู่กลุ่มเดียวกับยักษาและมรณา ส่วนเส้นทางของฉันอยู่กลุ่มเดียวกับนักทำนายและผู้ฝึกหัด”
เลียวนาร์ดนั่งจ้องร่างกายอาบแสงจันทร์ของตัวเองผ่านกระจกเงา ก่อนจะเปล่งเสียงแผ่วเบาหลังจากครุ่นคิดอยู่นาน“แล้วคุณต้องการอะไรจากผม? มีจุดประสงค์ใดแอบแฝ
