ริ่มหดเกร็ง ดวงตาเบิกกว้างไม่กี่วินาทีถัดมา ฉากตรงหน้าเปลี่ยนไป กลายเป็นภาพของเด็กหนุ่มในสภาพปรกติ ปราศจากวิญญาณอามุนด์ตามรังควานมิสเตอร์ฟูลมองเห็น… จึงขจัดมันให้เรา?
หัวใจเดอร์ริคพลันหล่นไปอยู่ตาตุ่ม เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดกลางหน้าผากและสองข้างแก้ม สีหน้าเผยความหวาดกลัวโดยไม่เก็บซ่อนถัดมา มันเริ่มอมยิ้มมุมปาก ดวงตาอัดแน่นความเทิดทูนยกย่อง ริมฝีปากเปล่งถ้อยคำออกไปตามสัญชาตญาณ เป็นวลีซึ่งเคยพบเห็นแค่ในตำราเรียนประวัติศาสตร์“ท่านเดอะฟูลจงเจริญ!”…ท่ามกลางความมืดสนิทสายฟั้าฟาดผ่าลงมาเป็นระยะ คอยมอบแสงสว่างให้กับดินแดนเบื้องล่างบริเวณแถบนี้คือทุ่งกว้างซึ่งเต็มไปด้วยรอยแยกของผาชันและหุบเหวลึก ยักษ์ตาเดียวตนหนึ่ง ผิวหนังเขียวคล้ำ กำลังย่างกรายไปบนทุ่งกว้างอย่างไร้สติดวงตาของมันเหม่อลอย ใบหน้าเปียมด้วยหนองเน่าน่าขยะแขยง ควันสีเทาแผ่ออกจากร่างกายปะปนกับอากาศ ก่อตัว
เป็นหมอกเทาหนาทึบตลอดเวลา ใต้ฝั่าเท้ายักษ์พอดิบพอดีมีร่องเหวลึกและมืดมิดบนขอบผาชัน ชายปริศนาผู้หนึ่งกำลังยืนครุ่นคิดพลางใช้สายตาสอดส่องดินแดนอับแสงเบื้องล่างต้องขอบคุณความสว่างจากสายฟั้า มันจึงมองเห็นอาคารหลังสีเทาอมขาวในจุดลึกสุดของก้นเหวบุรุษผู้นี้สวมชุดคลุมยาวสีดำ หมวกปลายแหลมสีเดียวกันเส้นผมดำขลับเงางามและหยักศกเล็กน้อย ดวงตาสีดำ หน้าผากกว้าง และคางเรียวแหลมถูกต้อง มันคือบุคคลผู้เคยตามหลอกหลอนเดอร์ริค·เบเกอร์จนถึงเมื่อครู่ชายปริศน
