มบี้เจสันหยุดชะงักพลางคำรามเสียงต่ำทันใดนั้น เงาดำทั้งหมดถูกผลักกระเด็นไปคนละทิศละทางบ้างส่งเสียงโหยหวนและสลายไปในพริบตา แต่บางตนก็ลอยแน่นิ่งราวกับสติกระเจิดกระเจิงแทบจะในเวลาเดียวกัน มาริคและเจสันต่างยกแขนขวาขึ้นในสภาพกำหมัด ตามด้วยการเหยียดนิ้วชี้และนิ้วโปั้งออกเป็นท่ายิงปืน
ต่างฝั่ายต่างเล็งปลายนิ้วชี้ไปทางใบหน้าของกันและกันแม้จะไม่เกิดสุ้มเสียงใด แต่อากาศว่างเปล่าซึ่งคั่นกลางระหว่างเจสันและมาริคพลันระเบิดอย่างเป็นปริศนามาริคเสียหลักเซถอยหลังทันที่ เส้นผมยุ่งเหยิงของมันเหี่ยวเฉาและร่วงกราวลงพื้นกระจุกหนึ่ง“มาริค แกยังอ่อนหัดนัก! ไม่ได้เข้าใจความสุดยอดของการปลดปล่อยแรงปรารถนาเอาเสียเลย!” เจสันเหยียดหยันพลางยกมุมปากในเวลาเดียวกัน มนุษย์หมาปั่า ไทร์ ได้ตามทั้งสองมาทันและหยุดยืนข้างเจสัน ส่วนลำดับ 5 อย่างสตีฟนั้นยังไร้วี่แวว“อย่าเพิ่งรีบร้อนจัดการมาริค รอให้ชารอนโผล่หัวออกมาช่วยมันก่อน ท่านสตีฟกำลังจะถึงในอีกไม่ช้า” มนุษย์หมาปั่าไทร์ ส่งเสียงกระซิบบอกเจสันตามด้วยการแลบลิ้นเลียริมฝีปาก“ฉันสงสัยมาตลอดว่านังชารอนจะแจ่มแค่ไหนถ้าถอดเสื้อผ้าออกจนหมด…”
ยังไม่ทันกล่าวจบประโยค ไทร์เหลือบเห็นเจสันหันขวับมามองตนใบหน้าของมนุษย์หมาปั่าพลันขาวซีดกะทันหัน เนื่องจากภาพในดวงตาของเจสันกำลังสะท้อนรูปลักษณ์ของบุคคลผู้หนึ่งเดรสโกธิกสีดำ ผมสีทองอ่อน ใบหน้าสง่างามและผิวพรรณขาวซีด!หมับ!เจสันใช้สองมือบีบคอม
