สี่ทุ่มตรง ณ ตรอกหลังประตูผับวีรบุรุษเฉกเช่นคราวก่อน ไคลน์ในชุดโค้ทสีดำกระดุมสองแถวและหมวกทรงกึ่งสูงสีเดียวกัน เดินวนในผับหนึ่งรอบโดยไม่สั่งเครื่องดื่ม ก่อนจะเดินออกจากร้านเพื่อไปยังถนนเส้นใกล้เคียงประหนึ่งมาเดินออกกำลังกายยามค่ำคืนเมื่อพ้นจากตรอกแคบ รถม้าคันหนึ่งแล่นมาหยุดตรงหน้าไคลน์ หลังบานกระจกห้องโดยสารคือใบหน้าของซอมบี้มาริคดวงตาสีน้ำตาลเข้มยังคงเปียมจิตสังหารเช่นเคยไคลน์ใช้มือขวากดหมวก มือซ้ายถือไม้ค้ำย่างกรายขึ้นไปบนห้องรถสารรถม้าอย่างเป็นธรรมชาติชายหนุ่มนั่งลงพร้อมกับขยับโบหูกระต่าย ประหนึ่งสุภาพบุรุษจัดระเบียบเครื่องแต่งกายก่อนเข้าร่วมงานเลี้ยง“ชุดของคุณไม่เหมาะสำหรับต่อสู้”มาริคในเชิ้ตขาวกั๊กดำและกางเกงรัดรูป สำรวจไคลน์หัวจรดเท้าพลางขมวดคิ้ว
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ชายคนนี้ยังคงเคลือบแคลงในพลังของไคลน์ เพียงแต่เลือกจะเชื่อใจชารอนมากกว่าไคลน์เผยรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง“พลังพิเศษของผมต่างจากคุณ แนวทางต่อสู้ย่อมต่างกันเสื้อผ้าประเภทนี้ไม่ส่งผลให้ความคล่องตัวน้อยลง ตรงกันข้ามมันช่วยสนับสนุนพลังของผมมาก ยกตัวอย่างเช่น การมีกระเปั๋าลับหลายช่อง ช่วยให้ผมแยกเก็บวัตถุต่างๆ โดยไม่เกิดความสับสน มั่นใจได้เลยว่าจะไม่มีการหยิบผิดขณะสู้จริงแน่นอน”ขณะกล่าว ไคลน์ล้วงยาระงับประสาทสามขวดออกจากช่องกระเปั๋าลับ มันซื้อมาจากนักปรุงยาร่างท้วมเมื่อนานมาแล้วอย่างจำใจ เพราะต้องการตบตาชารอนเมื่อสิ้นเสียง
