ชารอนหยิบยาระงับประสาทในขวดแก้วจากมือไคลน์ ก่อนจะจ้องมองสักพักพลางพยักหน้ารับแผ่วเบา“ตกลง”สมกับเป็นคนไม่พูดมาก…ไคลน์ยิ้มและกล่าว“มิสชารอน คุณจะใช้บริเวณใดของเมืองเป็นสนามรบคิดไว้บ้างหรือยัง ถ้ามีในใจแล้ว รบกวนช่วยบอกจุดลงมือให้ผมสักสามสี่แห่ง จะได้ใช้เวลาสองสามวันถัดไปเพื่อเดินสำรวจล่วงหน้าให้เกิดความเคยชิน เพราะไม่ว่าสุดท้ายจะเลือกจุดไหนผมจะได้พร้อมต่อสู้ในทุกสภาพแวดล้อม”ในเมื่อพวกเขามีสิทธิ์เลือกสนามรบสุดท้ายด้วยตัวเอง ก็ไม่ต้องกังวลว่าเราจะนำความลับไปบอกกับผู้วิเศษของทางการหรือกลุ่มผลประโยชน์ฝั่ายอื่น… แน่นอน หากเธอยังไม่เชื่อใจเรา ก็สามารถใช้ ‘ใบรับรอง’ กับเราได้…ไคลน์ไตร่ตรองในใจ
ชารอนใช้ดวงตาสีฟั้าครามจ้องใบหน้าชายหนุ่มหนึ่งอึดใจพร้อมกับมอบคำตอบ“เมื่อคุณกลับถึงบ้าน เตรียมแผนผังเมืองเบ็คลันด์ให้ฉันหนึ่งฉบับ วางไว้บนโต๊ะกาแฟ”“ตกลง หวังว่าความร่วมมือระหว่างเราจะไม่เพียงสำเร็จอย่างราบรื่น แต่ยังน่าตื่นเต้นและสนุกสนานไปในตัว”ไคลน์ยื่นแขนออกไปขอจับมือตามนิสัยชารอนเพียงก้มหน้ามองมือ ก่อนจะหายไปกับความว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีตัวตนไคลน์ชักมือกลับและนำมาลูบไล้เส้นผมสีดำขลับของตนเป็นการแก้เขิน ริมฝีปากสั่นเทาเล็กน้อยมันสอบถามจุดลงมือล่วงหน้าด้วยหลากหลายเหตุผล หนึ่งก็คือ ต้องการเตรียมความพร้อมให้ตัวเอง และอีกหนึ่งก็คือ ไคลน์ยังไม่เชื่อใจมาริคกับชารอนเต็มร้อยแม้ว่าอุดมคติของพวกเขาคือการยัง
