ภายในกระโจมเวทีขนาดเล็กของคณะละครสัตว์ไรซ์ขอเพียงคุ้นตาว่าเคยเห็นสิ่งใดมาก่อน นักทำนายสามารถทวนความทรงจำกลับมาอีกครั้งได้ไม่ยากเย็น ไคลน์ใช้นิ้วดันกรอบแว่นบนสันจมูกพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ และพึมพำบางสิ่งโดยแทบไม่เกิดเสียงถัดมา มันหลับตาลงแสร้งทำเป็นพักสายตาราวสิบวินาที่แต่ความจริงคือ ไคลน์เข้าฌานและสะกดจิตตัวเองให้หลับใหลเป็นเทคนิคการเข้าสู่นิมิตความฝันภายในนั้น ชายหนุ่มมองเห็นห้องนั่งเล่นบรรยากาศมืดสลัวมีเทียนไขเพียงหนึ่งเล่มบนโต๊ะกาแฟคอยมอบแสงสว่าง ผู้คนมากมายนั่งล้อมวงบนโซฟาและเก้าอี้ บ้างสวมหน้ากาก บ้างสวมผ้าคลุมหัว บ้างสวมทั้งสองอย่างไคลน์ลืมตาตื่นจากความฝัน พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาลูบหน้าผากอย่างแนบเนียน มันมองตรงไปข้างหน้า แสร้งทำเป็นสนใจการแสดงของนักฝึกสัตว์
ชายหนุ่มทราบทันทีว่าความฝันเมื่อครู่หมายถึงสิ่งใดแน่นอน ฉากห้องนั่งเล่นดังกล่าวคือชุมนุมลับของเนตรแห่งปัญญาภายในชุมนุม ไคลน์จดจำนักปรุงยาร่างท้วมได้แม่นยำเพราะชายคนนั้นชอบใช้คำประชดประชันในการตักเตือนคนอื่นด้วยความหวังดี แต่หากสนใจแค่น้ำเสียงและลีลาการพูด ใครได้ยินเป็นต้องอยากซัดหน้าสักหมัดสองหมัด ไม่น่าจะได้แก่ตายเป็นนักปรุงยาคนนั้นจริงหรือ…ไม่น่าใช่ เขาจะเรียนการฝึกสัตว์มาจากไหน?หากเราจำไม่ผิด เอกสารลับของเหยี่ยวราตรีระบุไว้ชัดเจนว่า ลำดับเก้า นักปรุงยาจะยังไม่มีเนตรวิญญาณเหมือนผู้วิเศษลำดับเก้า ส่วนใหญ่เขาย่
