ำความสงสัยออเดรย์ถูกกระตุกให้ตื่นจากภวังค์ทันที่ เธอเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะอมยิ้มและกล่าว
“คุณเป็นคนพูดเองไม่ใช่หรือ ว่าให้ดิฉันจินตนาการถึงฉากฆาตกรรมซึ่งมีไพ่ทาโรต์วางเรียงรายมากมาย”“ฮะฮะ…” กายลินหัวเราะแห้งและถอนหายใจ “ผมอยากรู้ว่าองค์กรลับใดเป็นผู้สังหารลาเนวุส ฉากฆาตกรรมตรงตามรสนิยมของผมไม่มีผิด! โลกเหนือธรรมชาติมันต้องแบบนี้!เท่มาก!”ชุมนุมทาโรต์ของฉันเอง…ออเดรย์มอบคำตอบในใจพลางอมยิ้ม “บางทีอาจไม่ใช่องค์กรลับก็ได้ แต่เป็นฝีมือของผู้วิเศษทรงพลังไม่สังกัดฝั่ายใด”“ไม่ว่าจะอย่างไหน แต่ผมก็ชื่นชอบเรื่องแบบนี้เสมอ! ทำเอาอยากเชิญมิสฟอร์สและมิสซิสมาถามถึงความคืบหน้าสูตรโอสถนักปรุงยาเดี๋ยวนี้เลย!” กายลินโพล่งอย่างตื่นเต้นดวงตาออเดรย์เบิกโพลงเล็กน้อย ก่อนจะรีบเหลียวซ้ายแลขวา เมื่อไม่เห็นใคร จึงหันไปกระซิบกับกายลินด้วยเสียงไม่พอใจ“ชู่ว! เงียบหน่อย! พูดเรื่องโอสถตรงนี้ได้ยังไง!”
กายลินเพียงยิ้มโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า“ไม่ต้องห่วง ผมสำรวจทั่วแล้ว แถวนี้ไม่มีใครนอกจากคุณ ผม และสุนัขอีกหนึ่งตัว”ทันใดนั้น โกลเดนรีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่ขนฟูรีบเบือนหน้าไปทางอื่นตามสัญชาตญาณ…ณ เขตเหนือของกรุงเบ็คลันด์ ภายในห้องประชุมแห่งหนึ่งของมหาวิหารแซมมวลดาลี่ย์ในชุดคลุมสีดำสนิท รอบดวงตาทาสีฟั้าอ่อน รอบแก้มทาสีแดงระเรื่อ แผ่กลิ่นอายทรงเสน่ห์และเย็นชาตลอดเวลา เธอนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาอ่านอย่างไม่เจา
