อก และทำงานในอู่ต่อเรือไบลัมตะวันออก
ไม่ว่าจะช่วงเที่ยงหรือบ่าย เด็กหนุ่มมักซื้อเบียร์ไรย์คุณภาพต่ำเลี้ยงตัวเองหนึ่งแก้วเสมอ เป็นเพราะค่าแรงอันน้อยนิด มันจึงดื่มได้เฉพาะเบียร์คุณภาพห่วยแตก แถมยังไม่สามารถดื่มได้ทุกวันตามใจปรารถนาซิลก้าวเท้ากระฉับกระเฉงไปด้านหลัง ใช้ฝั่ามือตบบ่าอีกฝั่ายอย่างอ่อนโยน ปิดท้ายด้วยการกระซิบเสียงค่อย“ฉันเอง ซิล”“ซิล?” เบอร์ตันจ้องมองบุรุษร่างเหล็กตั้งแต่หัวจรดเท้ามันแทบจำไม่ได้ว่า อีกฝั่ายคือ ‘ผู้ตัดสิน’ คนดังแห่งเขตตะวันออก ซิล·เดียร์ชา“ฉันมีบางสิ่งจะถาม” ซิลชี้ไปยังจุดอับเบอร์ตันเดินตามด้วยสีหน้าฉงน ก่อนจะเริ่มกระจ่างหลังจากเดินเข้ามาหลบในมุมมืด“คุณกำลังล่าค่าหัวหรือ?”มันเคยได้ยินมาว่า นอกจากผู้ตัดสิน ซิลยังรับงานเสริมเป็นนักล่าค่าหัว
“อา” เธอพยักหน้ารับพอเป็นพิธี ก่อนจะหยิบเหรียญห้าเพนนีออกมาโยนเล่น “นายรู้จักผู้ชายร่างยักษ์ในโรงเหล้าไหม”“คุณหมายถึง ผู้ชายสูงราวสองเมตร เส้นผมสีทองอ่อนและใบหน้าดุร้าย?” เบอร์ตันวาดมือกะเกณฑ์ตามคำอธิบาย“ถูกต้อง” ซิลล้วงภาพวาดของออเดรย์ออกจากกระเปั๋าและยื่นให้อีกฝั่าย “ยืนยันให้แน่ใจว่าไม่ผิดตัว”“คนเดียวกันแน่นอน เขาเพิ่งแวะเข้ามาโรงเหล้าบ่อยครั้งในช่วงสองสามเดือนหลัง ผมไม่เคยพบเขาก่อนหน้านั้นเลยหมอนั่นมีนิสัยดุร้าย ไร้เหตุผล และต่อสู้เก่ง คงเป็นการฉลาดถ้าไม่ไปยั่วยุให้คนแบบนั้นโมโห” ขณะเล่า สายตาเบอร์ตันยังคงพิจารณาภาพวาด
