้าม่าน!บุคคลปริศนาสวมชุดคนงานสีเทาอมฟั้า รวมถึงหมวกแก๊ปทุกส่วนของร่างกายหลบซ่อนภายใต้เงามืดมิดชิด
เมื่อสัมผัสถึงสายตาของบาโรเน็ตพาวน์ ชายปริศนาบรรจงเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้าใบหน้าถูกทาด้วยแถบสีสามแถว แดง เหลือง และขาวประหนึ่งตัวตลกจากคณะละครสัตว์ก็มิปานราฟเตอร์·พาวน์เตรียมแหกปากพลางวิ่งหนีสุดชีวิต แต่การกระทำดังกล่าวไม่เกิดขึ้นเนื่องจากสายตาเหลือบเห็นลูกโม่ในมือขวาของอีกฝั่าย ผ่านไปไม่กี่อึดใจ ชายปริศนาส่งเสียงแหบพร่าสองประโยค“ขอแนะนำว่า…อย่าได้ทำเรื่องไม่ฉลาด”“หากยอมร่วมมือ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอันตราย และไม่ขโมยทรัพย์สินใดในบ้านแม้แต่ชิ้นเดียว…ถ้ายังมีเหลืออยู่ละนะ”สีหน้าราฟเตอร์·พาวน์เริ่มแปรเปลี่ยนหลายหนจนกระทั่งยอมปิดประตูห้องด้านหลังอย่างว่านอนสอนง่าย ตามด้วยการชูสองมือขึ้นพร้อมกับเดินไปนั่งบนขอบเตียง
“ต้องการอะไรจากผม?” มันสะอึกเล็กน้อยตามประสาของคนเมา ร่างกายสั่นระริก ก่อนจะรีบโพล่งหลังจากนึกบางสิ่งขึ้นได้ “ซิลวารัสยาร์ดอยู่ฝังตรงข้ามเองนะ!”“ฉันรู้ แต่มั่นใจว่าตัวเองอยู่ใกล้นายมากกว่าซิลวารัสยาร์ดแน่นอน” ไคลน์ในร่างตัวตลก กล่าวต่อไปด้วยเสียงจงใจดัดให้แหบ “แค่จะถามสักสองสามข้อเท่านั้น”ก่อนเดินทางมายังถนนซิสวารัส ไคลน์เข้ามิติสายหมอกเพื่อทำนายถามว่า การเดินทางของตนจะมีอันตรายหรือไม่ และผลลัพธ์ระบุว่าปลอดภัยไร้กังวล“คำถาม?” ริมฝีปากราฟเตอร์ทวีความสั่นระริก ก่อนจะหัวเราะขื่นขม “อ
