รดเท้า ก่อนจะเผยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า”ผมสนใจคุณ…อย่างมากครับ”ฉันเองก็สนใจนายเหมือนกัน…คนอะไรทำตัวในซ่องได้เหมือนกับเป็นบ้านตัวเอง…มุมปากไคลน์กระตุกแผ่วเบาโลเพสชะงักสีหน้าหนึ่งอึดใจ ตามด้วยการแสร้งหัวเราะปลอม ๆ“ต้องขออภัยด้วยค่ะ วันนี้ดิฉันไม่ค่อยสบาย คุณก็น่าจะทราบ หญิงสาวมักมีวันไม่สบายเดือนละครั้งอยู่แล้ว”เมื่อเห็นว่าหมดสิทธิ์ชักชวนโลเพสเข้าไปในห้องเพื่อพูดคุยอย่างลับๆ ไมค์ยืนเงียบงันราวสองวินาที่ ก่อนจะสวมสีหน้าขึงขัง
“มาดามโลเพส ผมเป็นนักข่าว ต้องการทราบข้อมูลของซีเบล นี่คือบัตรแสดงตัว”สีหน้าโลเพสอึมครึมกะทันหัน เธอตอบกลับอย่างหมดความอดทน“ฉันเล่าทุกเรื่องให้ตำรวจฟังหมดแล้ว! ทำไมคุณถึงไม่ไปถามพวกเขา!”“ซีเบลเป็นเด็กกำพร้าเร่ร่อนซึ่งดิฉันรับมาอยู่ในความดูแล ช่วงค่ำคืนดังกล่าว เธอตอบรับคำชวนของลูกค้าคนหนึ่งและตามไปนอนบ้านเขา โดยหลังจากนั้น ซีเบลเสียชีวิตขณะเดินทางกลับในช่วงเช้ามืด”“ทีนี้ก็กลับไปได้แล้ว! หรือไม่ก็ชักชวนหญิงสาวของเราเต้นรำสักคน!”ขณะกล่าว โลเพสโบกมือส่งสัญญาณให้การ์ดคุมซ่องสองคนเริ่มเคลื่อนไหวไคลน์สืบเท้าเดินเข้ามาบังไมค์·โยเซฟ มันเดินนำนักข่าวไปยังทางประตูออก การ์ดคุมซ่องเห็นดังนั้นจึงไม่กล้าไล่ตาม
ผ่านไปสองสามก้าว ไคลน์หรี่เสียง“หล่อนโกหก”“หือ?” ไมค์รีบชำเลืองมองด้วยสีหน้าประหลาดใจ“สายตาของเธอไม่หยุดนิ่งขณะเล่าเรื่อง คล้ายกับไม่กล้าสบตาคุณโดยตรง แต่กลับแอบชำเลืองท่าที
