นาน“…ฝีมือมิสเตอร์ A ใช่ไหม?” ซิลจ้องมองเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าตกตะลึงปนสงสัยฟอร์สหมุนกำไลหินตรงข้อมือเล่น พลางส่ายศีรษะพร้อมกับตอบด้วยแววตาเหม่อลอย“คงจะใช่ ฉันรู้จักชุมนุมแสงเหนือ แต่ไม่ทราบว่ามิสเตอร์A เป็นสมาชิกชุมนุมแสงเหนือไหม”“ต้องใช่แน่ เพราะพวกเราเพิ่งมอบเงิน สองพันปอนด์ให้เขาเมื่อวาน คงไม่มีใครหน้าไหนกล้าลอบสังหารราชทูตเบเคอร์ลันช่วงนี้แน่…” ซิลกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจฟอร์สเงียบงันหลายวินาที่ ก่อนจะถอนหายใจพลางรำพัน“ไม่ว่าจะเป็นมิสเตอร์ A หรือไม่ แต่พวกเราก็ต้องจ่ายอีกแปดพันปอนด์อยู่ดี เพราะไม่มีหลักฐานใดพิสูจน์ว่าเขาไม่ใช่คนลงมือ…หากต้องการอยู่ในชุมนุมต่อ มีแต่ต้องสะสางหนี้สินให้หมดเท่านั้น”
“ไม่ต้องกังวล คนจ่ายไม่ใช่เราอยู่แล้ว…แถมยังได้ค่าเสียเวลาอีก ห้าร้อยปอนด์ด้วย!” ซิลเสริมอย่างมีความสุข“ปัญหาคือ ฉันรู้สึกมาสักพักแล้วว่ามิสเตอร์ A อันตรายเขาอาจลงมือปิดปากพวกเราก็ได้…” ฟอร์สเว้นวรรคพลางก้มหน้าครุ่นคิด “ฉันจะนำเงินก้อนสุดท้ายไปจ่ายตามลำพังแบบนี้จะปลอดภัยกับเราสองคนมากกว่า”“แต่ว่า…” ซิลออกท่าทางลังเล“ฉันหนีคนเดียวง่ายกว่า เมื่อเทียบกับการมีเธอคอยถ่วงแข้งขา” ฟอร์สกล่าวด้วยน้ำเสียงเชิงดูแคลนขณะใช้มือจับกำไลข้อมือ“ก็ได้…” ซิลใช้มือสางเส้มผมสีทองหยาบกระด้างพร้อมกับตอบอย่างจนปัญญาขณะทั้งสองกำลังกังวล ข้อความจากมิสเตอร์ A ถูกส่งมาถึงผ่านช่องทางสื่อสารส่วนตัว เนื้อหาระบุว่า พวกเธ
