‘ถึงเราจะไม่ต้องการ แต่สามารถนำไปใช้กับซูซี่ได้ ส่วนอีกตัวหนึ่งก็นำไปขายหรือแลกเปลี่ยนกับวัตถุดิบหลัก…ถ้าอย่างนั้น วัตถุดิบหลักโอสถนักอ่านใจของซูซีจะเหลือแค่ไขสันหลังของกระต่ายฟาสแมน…ทำไมพอเป็นของซูซี่ถึงได้ง่ายไปหมด! ช่างเถอะ…นักสืบชื่อดังทุกคนจำเป็นต้องมีคู่หูข้างกายอยู่แล้ว ฮุฮุ!’ออเดรย์คิดไวทำไว เธอไม่จำเป็นต้องเก็บสิ่งเหล่านี้มาคิดให้ปวดหัว ขณะเด็กสาววางกระดาษโทรเลขลง สมองกลับมาครุ่นคิดเกี่ยวกับปัญหาส่วนตัวชวนให้ปวดหัวอีกครั้ง‘เรากำลังติดค้างมิสเตอร์ฟูลในหลายเรื่อง ทั้งข่าวของลัทธิเร้นลับ ภารกิจสังหารราชทูตแห่งสาธารณรัฐอินทิส และคอยสนับสนุนผู้รับใช้ของท่าน…นี่คงเป็นครั้งแรกกับการได้สัมผัสความรู้สึกติดหนี้ใครสักคน! ออเดรย์! เธอจะมัวรอช้าไม่ได้แล้วนะ เร่งมือเร็วเข้า!’
เด็กสาวกำหมัดแน่นอย่างเงียบงัน สายตามองหาปากกาและกระดาษเพื่อเขียนจดหมายหาไวเคาต์กายลิน เธอต้องการนัดพบซิลและฟอร์สโดยด่วน เพื่อทำการแจกจ่ายภารกิจลอบสังหารออเดรย์หยิบปากกาหมึกซึมจุ่มลงในขวดหมึก แต่กลับชะงักแขนค้างกลางอากาศโดยไม่เขียนสิ่งใดเป็นเวลานาน สมองกำลังนึกกังวลถึงปัญหาใหญ่ตนยังไม่รู้จักราชทูตเบเคอร์ลันดีพอ!หากดำเนินการบุ่มบ่าม ตนคงไม่สามารถประเมินระดับความยากภารกิจได้แม่นยำ อาจถ่ายทอดเนื้อหาผิดเพี้ยน ฟังดูยากเกินไปจนไม่มีใครกล้ารับงาน หรือไม่ก็ฟังดูง่ายเกินไปจนได้คนไร้ฝีมือมาทำงาน ส่งผลให้แผนการของมิสเตอร์ฟูลพ
