ัดทานอาหารเช้ากับนักกฎหมายเยอร์เก้น’ไคลน์หยิบไม้ค้ำเลี่ยมเงินจากชั้นวางร่มหน้าบ้านและเดินเลียบถนนท่ามกลางหมอกหนาทัศนวิสัยคับแคบไม่เกินสิบเมตรจนกระทั่งมาถึงหน้าบ้านเลขที่ห้าสิบแปด ถนนมินส์
ชายหนุ่มดึงกริ่งบ้านหลังสีทึบ หลังจากระฆังกังวานเล็กน้อยนิมิตแจ้งเหตุของไคลน์ตอบสนองทันที่ เป็นภาพแมวดำดวงตาเขียวครามกำลังยกหางเดินมาทางประตูบ้านโบรดี้ง้างท่าเตรียมหนึ่งอึดใจก่อนกระโดดใช้ขาหน้าเกี่ยวด้ามจับคันโยก จากนั้น แมวดำร่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วงพร้อมกับรั้งให้กลอนประตูบ้านปลดออกแอ้ด~ สายลมยามเข้าพัดกระทบบานประตูจนเปิดเข้าไปด้านในอย่างเชื่องช้าโบรดี้แหงนหน้ามองไคลน์อย่างโอหัง ก่อนจะเดินหลบให้เข้าไปด้วยสีหน้าไม่เต็มใจนัก“ฉลาดจัง”ขณะไคลน์กล่าวชมจากใจ หางตาเหลือบเห็นหญิงชรามาดามดอริสผู้มาในผ้ากันเปือนสีขาวดอริสยิ้มจนริ้วรอยบนใบหน้าเจือจาง
“ขึ้นอยู่กับอารมณ์ บางครั้งก็ซื่อบื้อจนน่าหงุดหงิด พูดอะไรไปก็ไม่เข้าใจสักอย่าง อ้ะ! จริงสิ ฉันเตรียมซุปถั่วหัวผักกาดแสนอร่อยเตรียมไว้ให้คุณแล้ว ต้องกินคู่กับขนมปัง”‘ซุปถั่วหัวผักกาด? ฟังดูเหมือนการนำวัตถุดิบมาปรุงรวมกันอย่างส่งเดช’ไคลน์ยิ้ม“แล้วจะรอทานนะครับ”นักกฎหมายเยอร์เก้นเดินออกจากห้องน้ำแม้กระทั่งในบ้านตัวเอง แม้กระทั่งเพิ่งตื่นนอนได้ไม่นานเยอร์เก้นยังแต่งกายด้วยคะแนนเต็มสิบ เชิ้ตขาวถูกรีดเรียบจนจีบคมกริบสามารถบาดนิ้วเลือดไหล เสื้อกั๊กสีเหลืองขนาดพอเหมาะร่
