ไคลน์ได้พบเยอร์เก้น·คูเปอร์ภายในสถานีตำรวจไรซ์ นักกฎหมายอาวุโสแต่ยังหนุ่มแน่นผู้นี้แต่งกายในชุดออกงานเต็มพิกัดไม่ผิดจากคราวก่อน ประหนึ่งเตรียมไปงานเลี้ยงสรรค์ของชนชั้นสูงต่อทันที่เยอร์เก้นสวมโค้ทกระดุมสองแถวทับเสื้อเชิ้ตขาวปกใส่แผ่นเสริมทรง เนกไทหูกระต่ายเส้นใหญ่ และรองเท้าหนังมันเงาภาพลักษณ์ทั้งหมดช่วยให้ตำรวจภายในสถานีแสดงท่าทางเกรงอกเกรงใจนักกฎหมายหนุ่มใช้มือจับปีกหมวกพลางหันมองไคลน์ด้วยดวงตาสีฟั้า“ผมดำเนินขั้นตอนสำคัญให้หมดแล้ว คุณจะเป็นอิสระทันทีหลังจากจ่ายเงินค่าประกันตัว สิบปอนด์”“ขอบคุณมาก”ไคลน์ไม่กล่าวเพิ่ม เพียงเดินตามนักกฎหมายมาดเข้มแต่การแต่งกายแฝงกลิ่นอายล้าสมัย ไปยังห้องการเงินประจำสถานี
ตำรวจไรซ์ จากนั้นก็ควักกระเปั๋าสตางค์หยิบธนบัตร ห้าปอนด์จำนวนสองใบไคลน์โล่งใจเมื่อตนพกเงินสดไว้กับตัว เก้าสิบห้าปอนด์ เงินก้อนนี้คือทั้งหมดของมันแบบไม่รวมตัวเลขในบัญชีลับไม่อย่างนั้น คงต้องบากหน้าหยิบยืมเพื่อนบ้านแสนรักอย่างเยอร์เก้นไปก่อนในกรณีเลวร้าย หากตนเก็บเงินสดไว้ในบ้านและถูกตำรวจค้นเจอระหว่างพยายามหาเบาะแส ไม่อยากนึกภาพตามว่าเงินจะเหลือเท่าไรหลังจากตำรวจกลับไปไคลน์ตัดสินใจไม่เก็บเงินไว้ในห้วงมิติเหนือสายหมอกเทาเพราะมีโอกาสสูงว่าตนต้องติดสินบนให้ตำรวจในขั้นตอนประกันตัวตามหน้าหนังสือพิมพ์ปัจจุบัน ตำรวจมักถูกตราหน้าอย่างเสื่อมเสียเสมอ ไม่ว่าจะเป็นความไม่มืออาชีพ ปั่าเถื่อน ฉ้อโกง
