ปูั๊น~เสียงหวูดรถไฟดังกังวานทั่วทุกมุมชานชาลา ตามด้วยภาพรถจักรไอน้ำขบวนยาวกว่ายี่สิบห้องโดยสารแล่นมาจอดเทียบไคลน์แต่งกายในชุดทักซิโด้ใหม่เอี่ยมและหมวกทรงกึ่งสูงในมือถือกระเปั๋าเดินทางใบใหญ่พิเศษ ไม่สมส่วนกับรูปร่างสักเท่าไรชายหนุ่มย่างกรายมั่นคงลงบนผืนดินของเมืองหลวงแห่งอาณาจักรโลเอ็นกรุงเบ็คลันด์แบ่งออกเป็นสองส่วนใหญ่ โดยมีแม่น้ำทัสซอคพาดผ่านคั่นกลางไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ สองดินแดนเชื่อมต่อกันด้วยสะพานมหึมาและเรือข้ามฟาก จำนวนประชากรมีอยู่ราวห้าล้านคน ถูกยกย่องให้เป็นเมืองหลวงอันดับหนึ่งจากทั้งหมดของทวีปเหนือและใต้
ไคลน์แหงนมองไกลออกไป มันพบกลุ่มหมอกสีเหลืองจางหนาแน่น ทัศนวิสัยค่อนข้างย่ำแย่ ตะเกียงแก๊สจำนวนมากตามผนังชานชาลา ราวกับมีไว้เพื่อขจัดความหม่นหมองและบรรยากาศอึมครึม‘เพิ่งหกโมงครึ่งเองหรือ? มืดยังกับสามสี่ทุ่ม’ไคลน์ส่ายศีรษะเหนื่อยหน่าย ก่อนจะนึกถึงมุกตลกเก่า มันเคยอ่านพบในหนังสือพิมพ์ฉบับทัสซอค :สุภาพบุรุษรายหนึ่งเพิ่งเดินทางมาถึงกรุงเบ็คลันด์เป็นครั้งแรก และพบว่าตนกำลังหลงทางท่ามกลางหมอกหนา เนื่องจากทำตัวไม่ถูก จึงหันไปถามสุภาพบุรุษเนื้อตัวเปียกปอนด้านข้างชายคนดังกล่าวเพิ่งเดินสวนไป“แม่น้ำทัสซอคไปทางไหนครับ?”สุภาพบุรุษเปียกโชกหันมาตอบ“เดินตรงไป ไม่ต้องหยุด ผมเพิ่งตะเกียกตะกายขึ้นมา*”(*มุกตลกจากวารสารอังกฤษ – Clumsy)
‘ทุกครั้งเมื่อเราอ่านหนังสือพิมพ์หรือวารสารเกี่ยวกับเ
