เหลือตัวเลือกไม่มากทางเลือกแรกเป็นเขตฮิลส์ตัน ย่านนี้เต็มไปด้วยอาคารสำคัญทางเศรษฐกิจ ไม่ว่าจะเป็นตลาดหลักทรัพย์เบ็คลันด์สำนักหักบัญชี ไฟแนนซ์ สำนักงานใหญ่ของธนาคารเจ็ดแห่งอาคารกองทุนสินเชื่อ บริษัทรถราง และบริษัทขนส่งอีกเป็นจำนวนมากกล่าวคือ เขตฮิลส์ตันถือเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและการเงินของอาณาจักรโลเอ็น
ทางเลือกถัดมาคือเขตเชอร์วู้ดแถบนี้มีอาคารพาณิชย์ของบริษัทขนาดเล็กประปราย รวมถึงเขตชุมชนบ้านเช่า ทั้งสองย่านมีผู้คนอาศัยชุกชุม ระดับความปลอดภัยค่อนข้างน่าพึงพอใจเหมาะแก่การซ่อนตัวหลังจากพิจารณาอย่างละเอียดตลอดการเดินทางหลายชั่วโมง ไคลน์ตัดสินใจเลือกพักในเขตเชอร์วู้ดเพราะมีราคาต่ำกว่าสาเหตุที่ไคลน์ไม่เดินทางไปปรึกษากับสำนักงานจัดหาบ้านท้องถิ่น หรือสำนักงานปรับปรุงคุณภาพชีวิตการเป็นอยู่ เพราะหน่วยงานรัฐเหล่านี้จำเป็นต้องยืนยันตัวตน และมันยังไม่สามารถตอบสนองได้ในปัจจุบัน‘ถ้ายังหาบ้านเช่าไม่ได้ คงต้องนอนโรงแรมไม่ตรวจบัตรไปก่อน’ไคลน์ถือของพะรุงพะรังในมือซ้าย และถือกระเปั๋าเดินทางใบใหญ่ในมือขวา
จากคำบอกเล่าตามแผนผัง มันเดินเข้าไปในอาคารแห่งหนึ่งมองผิวเผินคล้ายกับห้างสรรพสินค้าขนาดกลาง แต่ความจริงแล้วคือทางเข้าระบบรถไฟใต้ดินของกรุงเบ็คลันด์ใช่แล้ว…รถไฟใต้ดิน!ย้อนกลับไปขณะไคลน์เพิ่งทราบเป็นครั้งแรกว่า กรุงเบ็คลันด์มีระบบรถไฟใต้ดินคอยอำนวยความสะดวก มันสะดุ้งตกใจจนหนังสือพิมพ์เกือบหลุดมือใครจะไ
