ณ ชั้นใต้ดินของวิหารพระแม่เซเลน่าห้องผู้คุมหน้าประตูยานิสเลียวนาร์ด·มิเชลกำลังนั่งบนเก้าอี้พลางใช้ขาสองข้างเหยียดยาวพาดบนโต๊ะทำงานนัยน์ตาของมันเหม่อลอยขาดสมาธิแม้ว่าสุขภาพจะดีขึ้นมากจากผลรักษาของพิธีกรรมเวทมนตร์ แต่สีหน้าเลียวนาร์ดยังคงย่ำแย่ไม่เปลี่ยน ประหนึ่งได้รับโรคร้ายไม่มีวันหายตลอดชีวิตปัจจุบัน ผู้วิเศษระดับสูงจากวิหารศักดิ์สิทธิ์กำลังสร้างผนึกหลังประตูยานิสเพิ่มเติมแทนเถ้ากระดูกพระแม่เซเลน่าพวกมันมีปากเสียงกันเล็กน้อย บางคนโต้แย้งว่าควรใช้สมบัติศักดิ์สิทธิ์ชนิดอื่นช่วยเพิ่มพลังของผนึก แต่อีกฝั่ายเถียงว่าไม่จำเป็นต้องลำบากยุ่งยากขนาดนั้นเหนือสิ่งอื่นใด สำหรับโบสถ์รัตติกาลสมบัติศักดิ์สิทธิ์ถือเป็นสิ่งของหายากและมีจำนวนเพียงหยิบมือ
ส่วนใหญ่จึงลงความเห็นว่า ควรลดบทบาทของเหยี่ยวราตรีในทิงเก็นลง และโยกย้ายสมบัติวิเศษอันตรายและมีสัญญาณชีพไปไว้ในวิหารสุขสงบของมุขมณฑลเบ็คลันด์แทน จะได้เหลือแค่สมบัติวิเศษอ่อนแอและไม่ต้องใช้ผนึกแข็งแรงอย่างไรก็ตามสิ่งนี้อยู่นอกเหนืออำนาจการตัดสินใจของพวกมัน จำเป็นต้องส่งโทรเลขไปขอให้สภาอาวุโสใหญ่และอาร์คบิชอปลงความเห็นชี้ขาดเลียวนาร์ดไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิดเดียวมันรู้สึกราวกับตัวเองเป็นศพเดินได้ปราศจากอาการโศกเศร้าหรือตื่นเต้นยินดีมีเพียงความรู้สึก ‘ชา’ ไปทั้งตัวไม่ต้องการพบปะใครปรารถนาเพียงใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ คนเดียวในมุมมืดบ่อยครั้งมักครุ่นคิดหาสาเหตุว
