ทำไมถึงไม่บอกแต่แรกฟะ’ไคลน์รำพันโกรธเคืองมันเดินเข้าไปในบ้านหมายเลขหกสิบสอง ถนนฮาเวิสพร้อมเลียวนาร์ด โดยนักกวีเที่ยงคืนได้ขอร้องให้ไคลน์ช่วยทำนายว่าภายในบ้านหลังนี้มีช่องพิเศษหรือห้องลับซ่อนอยู่หรือไม่และคำตอบคือมี!
“ช่องพิเศษหรือห้องลับในบ้านหลังนี้”ไคลน์เขียนประโยคทำนายถัดไปพลางนั่งลงบนโซฟาและหลับตาลง ปากพึมพำข้อความบนกระดาษมันส่งตัวเองเข้าสู่ภาวะหลับลึกเมื่อท่องครบเจ็ดครั้ง ทันใดนั้นทัศนวิสัยรอบตัวเริ่มเลือนรางท่ามกลางนิมิตพร่ามัว ไคลน์มองเห็นชั้นหนังสือทำจากไม้มองเห็นหนังสือวางเรียงรายจำนวนมาก และเห็นภาพหนังสือเล่มหนึ่งถูกหยิบออกจนเกิดช่องว่างสีดำด้านหลังนิมิตความฝันจบลงอย่างรวดเร็ว ไคลน์รีบลืมตาและบอกกับเลียวนาร์ด“ห้องหนังสือ”ชายหนุ่มนำโซ่เงินพันข้อมือซ้ายกลับคืนในตำแหน่งเดิมระหว่างนั้นก็วิ่งตามเลียวนาร์ดเข้าไปในห้องอ่านหนังสือ เพียงไม่นานก็พบชั้นหนังสือไม้แบบเดียวกับในนิมิตทุกประการ“หยิบหนังสือเล่มนี้ออกมา ด้านหลังเป็นช่องว่างสีดำสนิท”
ไคลน์ชี้ไปยังหนังสือเล่มชิดมุม“อยู่นี่เองหรือ…ผมเดินวนหาทั่วบ้านแต่กลับไม่พบอะไรเลย จึงไม่มีทางเลือกนอกจากกลับถนนซุตแลนเพื่อขอความช่วยเหลือ”เลียวนาร์ดตัดพ้อขณะเดินเข้าไปหยิบหนังสือตามคำแนะนำไคลน์หลังจากทั้งสองสำรวจบริเวณโดยรอบอย่างละเอียดก็พบกลไกสำหรับเปิดช่องลับภายในมีจดหมายเพียงหนึ่งแผ่นวางอยู่‘จดหมาย? ลาเนวุสซ่อนจดหมายอะไรไว้’ไคลน์พบว่าสิ่งน
