ลง โม่ถูกดันไปทางซ้ายพร้อมกับปลอกกระสุนร่วงกราว ชายหนุ่มหายใจลึกในลักษณะเหนื่อยหอบทางมาดามเชอรอนผู้มีกะโหลกศีรษะเพียงครึ่งเดียวกำลังเอนตัวล้มฟุบลงพื้น เรือนร่างของเธอยังคงสมส่วนงดงามแม้จะเป็นวาระสุดท้ายของชีวิต ผิวพรรณแพรวพราวกระจ่างใสไร้จุดตำหนิดันน์ยืนตัวตรงพลางลืมตาขึ้น ฝั่ามือยังค้างอยู่กึ่งกลางศีรษะเช่นเดิม ใบหน้าขาวซีดคล้ายกับคนใกล้หมดลมหายใจ แม้ร่างกายปราศจากบาดแผลภายนอก แต่ผิวหนังกับเหือดแห้งประหนึ่งสูญเสียเลือดทั้งหมดในร่างกาย“หากไม่เพราะเธอตัดสินใจฆ่าพวกเราสักสองสามคนก่อนหลบหนี และหากไม่เพราะสมบัติวิเศษ 3-0271 บังเอิญฉายใบหน้าของเธอในจังหวะสำคัญ เราสองคนคงหมดสิทธิ์เอาชนะเธอโดยสิ้นเชิง”ดันน์เดินเข้ามาหาไคลน์พลางเปล่งเสียงแผ่วเบาราวกับถูกช่วงชิงกล่องเสียง
‘ถ้าไม่เพราะเราเป็นคนพิเศษซึ่งต้านทานภาวะหลับใหลทุกชนิด ชะตากรรมคงไม่ต่างจากโคเฮนรีสักเท่าไร’ชายหนุ่มชำเลืองไปด้านข้าง จ้องมองศพโคเฮนรีนอนแผ่ไปบนพื้นอย่างเงียบงัน บนร่างกายปรากฏรอยไหม้สีดำหลายจุด“หัวหน้า…โคเฮนรีเขา”“…ผมรู้” ดันน์ตอบเสียงแหบพร่า“เป็นความผิดของผมเอง ถูกเชอรอนหลอกให้เข้าใจว่าเธอตกอยู่ในภวังค์ความฝันโดยสมบูรณ์”มันเว้นวรรค“แต่คุณต้องทำใจ เหยี่ยวราตรีมีโอกาสตายขณะปฏิบัติภารกิจได้ทุกคนบางทีคราวหน้าอาจเป็นผม”ไคลน์เงียบงันโดยไม่รู้ว่าต้องตอบเช่นไรด้านข้างลำตัวคือร่างปราศจากวิญญาณของโคเฮนรีซึ่งกำลังแหงนหน้ามองเพดาน
