มาออเดรย์ยืนหันหน้าเข้าหาประตูพร้อมกับสูดลมหายใจเต็มปอด มือขวาซึ่งสวมถุงมือตาข่ายสีขาวเริ่มออกแรงบิดกลอนด้วยจิตใจกระวนกระวาย
เมื่อพ้นจากห้องสวดมนตร์ เด็กสาวเดินกลับไปตามทางเดินจนถึงเขตโถงห้องอาหารขณะใครบางคนเดินถือจานและแก้วไวน์เข้ามาใกล้ ภาพการมองเห็นของออเดรย์พลันพร่ามัวและบิดเบือน หมอกมายาสีเทาลอยฟุั้งรอบกายท่ามกลางสายหมอก บุคคลผู้หนึ่งกำลังนั่งบนเก้าอี้โบราณในมาดสง่างาม แสงจากแววตาหลังม่านหมอกคล้ายกำลังดูแคลนทุกสิ่ง…ท่านมิสเตอร์ฟูล!ออเดรย์เกือบโพล่งออกไปด้วยความยินดีผ่านไปหนึ่งอึดใจ เสียงคุ้นเคยดังก้องในหัว“เรารับรู้”ดังกังวานซ้ำไปซ้ำมาเช่นนั้นคล้ายเสียงมายา เพียงพริบตาห้วงมิติหมอกเทาสลายไปราวกับความฝัน รอบตัวออเดรย์กลับเป็นแขกร่วมงานถือถาดอาหารและแก้วไวน์
ความกังวลใจของเด็กสาวพลันสลายเป็นปลิดทิ้ง เธอเดินหลังตรงกลับไปยังเขตพักผ่อนภายในโถงอาหารอย่างสบายใจ…ใต้ราชวังหรูหรารายล้อมด้วยหมอกเทาหลังจากตอบมิสจัสติส ไคลน์กำลังครุ่นคิดถึงวิธีการแจ้งข่าวให้แฮงแมนทราบ…เราไม่ควรส่งเสียงของตัวเองโดยตรง ไม่อย่างนั้นจะทำลายภาพลักษณ์อันสง่างามของเดอะฟูล…ไม่ใช่เบ๊ฝากข้อความสักหน่อยหลังจากครุ่นคิดนานเกือบนาที่ ในตอนท้าย ไคลน์ได้คำตอบเหมาะสมสำหรับเหตุการณ์ปัจจุบันมันเตรียมส่งต่อฉากสวดภาวนาของจัสติสให้แฮงแมน อีกฝั่ายจะได้เห็นนิมิตเคลื่อนไหวคล้ายกับรับชมภาพยนตร์ แต่จะทำการปิดบังใบหน้าเธอไว้เพื่อรักษา
