จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วบาง แก้มตอบ นัยน์ตาสีฟั้าเจือจางคีลิงเกอร์กำลังตรวจสอบรูปลักษณ์ใหม่ของตัวเองในกระจกเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีจุดใดแตกต่างจากชายนอนหมดสติหลังจากซักซ้อมกิริยาท่าทางให้คล้ายอีกฝั่ายจนพึงพอใจมันทำการลากร่างชายไม่ได้สติเข้าไปยัดไว้ในตู้เสื้อผ้าทันใดนั้น คีลิงเกอร์กระตุกมือขวาแผ่วเบา เกิดเสียง ‘กร็อบ’ พร้อมการปั่นละเอียดของกระดูกต้นคอชายนิรนามมันหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับคราบสกปรกบนมือพร้อมกับปิดตู้เสื้อผ้ามิดชิดคีลิงเกอร์เดินกลับไปยังกระจกเงาบานใหญ่ คราวนี้มันเลือกสวมสูทกระดุมสองแถว ผูกเนกไทเรียบร้อย จากนั้นก็ยกขวดน้ำหอมสีเหลืองอำพันขึ้นมาสูดดม ก่อนจะหยดลงบนข้อมือสองสามครั้งและปาดทาทั่วลำตัว
คีลิงเกอร์ยืนจัดแต่งทรงผมหน้ากระจกจนถึงพอใจจึงค่อยเดินออกจากห้อง มันนำมือประสานกันด้านหน้าพร้อมกับส่งเสียงเรียกพ่อบ้านซึ่งยืนรอด้านนอก“อย่าให้ใครเข้ามาห้องนอนเด็ดขาด ในนั้นมีของสำคัญมากยิ่งกว่าชีวิต”“ขอรับท่านบารอน”พ่อบ้านศีรษะล้านนำฝั่ามือทาบหน้าอกพร้อมกับโน้มตัวขานรับอย่างนอบน้อม“รถม้าและคนรับใช้ส่วนตัวของท่านกำลังรออยู่ด้านล่างขอรับ รวมถึงบัตรเชิญจากท่านดยุคนีแกนด้วย”เพื่อรักษาท่วงท่าองอาจของบารอน คีลิงเกอร์ผงกศีรษะหงึกหงักเงียบงัน มันเดินลงบันไดด้วยย่างก้าวสง่างามโดยมีพ่อบ้านเดินประคองอย่างระมัดระวัง…น่าสมเพชชะมัด…คนหนี้สินท่วมหัวอย่างบารอน ไม่มีเงินจะจ้างคนคุ้มกันส่วนตัว แต่กลับเลื
