ช้อย
“สวัสดีค่ะ บารอนเกรเมียร์”ออเดรย์ทักทายพร้อมรอยยิ้มและท่วงท่าสง่างามไร้จุดตำหนิบารอนเกรเมียร์ผู้มีคิ้วบางและนัยน์ตาสีฟั้าเจือจาง มันยิ้มตอบและโค้งตัวคำนับเล็กน้อย“ได้พบกันอีกแล้วนะครับ มิสฮอลล์ คุณคืออัญมณีเจิดจรัสและแพรวพราวไม่มีใครเกินในงานเลี้ยงลีลาศวันนี้”หลังจากทักทายพอเป็นพิธี เกรเมียร์เดินสวนเธอเข้าไปในโถงจัดงาน ส่วนออเดรย์เดินตรงเข้าไปในโถงห้องอาหารเมื่อผ่านไปสองสามก้าว เด็กสาวพลันขมวดคิ้วด้วยสีหน้าฉงนสุดขีด นัยน์ตาเขียวมรกตเผยความประหลาดใจชัดเจน…บารอนเกรเมียร์ทำตัวแปลกมาก…ในอดีต หากเขาได้พบหญิงสาวโฉมงามหรือบรรดามาดามฐานะสูงกว่า ชายคนนั้นมักแอบชำเลืองจากด้านข้างโดยไม่ให้อีกฝั่ายรู้ตัว จากนั้นจะฉวยโอกาสสำรวจเรือนร่างบ่อยครั้ง
…แต่ทำไมวันนี้ถึงกล้าสบตาด้วยท่าทางมั่นใจเสียเต็มประดา แถมน้ำหอมก็ยังมีกลิ่นฉุนผิดไปจากปรกติ…ในงานเลี้ยงก่อนหน้า รอบตัวเขามักส่งกลิ่นอำพันเด่นชัด แต่ไม่ได้ฉุนแสบจมูก ถือเป็นกลิ่นสง่างามลุ่มลึก หรือก็คือ เป็นเทคนิคทาน้ำหอมทิ้งไว้ก่อนร่วมงานนานหลายชั่วโมงเพื่อให้กลิ่นฉุนตอนต้นบรรเทาลง เหลือเพียงกลิ่นอำพันตอนปลาย…แต่เมื่อครู่ เป็นกลิ่นอำพันตอนกลางเหมือนกับเพิ่งฉีดได้ไม่นาน มันยังเข้มข้นเสียดจมูกผิดวิสัยออเดรย์ลดความเร็วลง ในฐานะผู้วิเศษเส้นทางผู้ชม แถมยังย่อยโอสถสมบูรณ์ ความละเอียดอ่อนของประสาทสัมผัสยากจะหาผู้วิเศษเส้นทางใดทัดเทียมทันใดนั้น เด็กสาวพลั
