่สามารถเล่าให้ทุกคนฟังได้ไคลน์จ้องมองเทียนไขเปลี่ยนกลับเป็นสีเหลืองนวลตามปรกติ ก่อนจะตัดสินใจยุติพิธีกรรมไว้เท่านี้…
เช้าวันจันทร์ณ กรุงเบ็คลันด์ เขตราชินีในมุมอับของสวนเทศบาลซึ่งสร้างโดยดยุคนีแกน ซิล·เดียร์ชากับผมทองกระเซอะกระเซิงของเธอ รวมถึงฟอร์ส·วอลล์ผู้มาพร้อมท่าทางเกียจคร้านไร้ชีวิตชีวาสองสาวกำลังจ้องมอง ‘อีกฝั่าย’ ด้วยสายตาตกตะลึงชนิดไม่ทราบว่าต้องแสดงอาการทักทายอย่างไรซิลร่างเล็กกะทัดรัดเจ้าของส่วนสูงเกินเมตรครึ่งเล็กน้อยจ้องมองสุนัขโกลเดนรีทรีเวอร์ขนทองฟูฟั่องตรงหน้ากำลังแลบลิ้นพลางกระดิกหาง หล่อนพยายามเรียบเรียงคำพูดด้วยอากัปกิริยากระอักกระอ่วน“คุณคือผู้ส่งสารของมิสออเดรย์ใช่ไหม? ตายจริง แล้วทำไมฉันถึงต้องซักถามสุนัขอย่างเอาจริงเอาจังขนาดนี้?”ฟอร์ส·วอลล์ซึ่งมือซ้ายคีบบุหรี่ หล่อนหัวเราะคิกคักเสียงค่อยในลำคอ“อาจเป็นสัตว์วิเศษก็ได้”
“…แต่ฉันไม่เคยเห็นสัตว์วิเศษมีรูปลักษณ์เหมือนกับสุนัขมาก่อน”ซิลตอบเสียงขรึมขณะเดียวกัน ซูซี่นั่งลงพลางปิดปาก ก่อนจะใช้อุ้งเท้าหน้าชี้ไปยังบริเวณช่องท้องตัวเองจุดดังกล่าวมีกระเปั๋าหนังถูกผูกไว้รอบเอวซิลเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใครกำลังเฝั้ามองจากนั้นก็รีบเดินเข้าไปหาซูซี่พลางแกะสายกระเปั๋าหนังฟอร์สยืนจ้องมองตาไม่กะพริบ ทันใดนั้น สีหน้าของเธอพลันเปลี่ยนสี“…นั่นมันกระเปั๋าหนังจระเข้ แถมยังเป็นผลงานออกแบบของมิสเตอร์ไซดีส! นักออกแบบชื่อดั
