ว”ดันน์จ้องมองตาไม่กะพริบ จากนั้นก็ผ่อนลมหายใจแผ่วเบา“จิตใจของคุณเข้มแข็งเหนือความคาดหมายมาก …จัดให้ตามคำขอ”“ขอบคุณครับหัวหน้า!”ชายหนุ่มลุกขึ้นพร้อมกับวาดสัญลักษณ์จันทร์แดงกลางหน้าอก…หลังออกจากสำนักงานหนามทมิฬ ชายหนุ่มมิได้ตรงกลับบ้านเพื่อพักผ่อน แต่เลือกโดยสารรถม้าส่วนตัวไปยังบ้านอะซิกกริ๊ง กริ๊ง
ขณะกระดิ่งดังเสียงใสกังวาน อะซิกในเชิ้ตขาวกั๊กดำรีบเดินออกมาเปิดประตูมุมกระเปั๋าเสื้อมีโซ่ทองห้อยคล้องกับลำคอ“วันนี้คุณไม่ต้องทำงานหรือ?”อะซิกซักถามอย่างงุนงงขณะแหงนมองดวงอาทิตย์ด้านบนซึ่งยังไต่ขึ้นไปไม่ถึงจุดสูงสุดของวัน“ผมได้รับวันหยุดพิเศษด้วยเหตุผลบางประการ”ไคลน์อธิบายคลุมเครืออะซิกจ้องมองชายหนุ่มพลางผงกศีรษะคล้ายกับตระหนักถึงบางสิ่ง ก่อนจะหลบทางให้ไคลน์เดินเข้าไปในบ้านณ โถงด้านหน้า ไคลน์วางไม้เท้าพร้อมกับถอดหมวกแขวนจากนั้นก็เดินตามอาจารย์ผิวแทนเข้าไปในห้องนั่งเล่นถือเป็นห้องบรรยากาศหรูหรา อุปกรณ์ตกแต่งครบครัน มีพร้อมตั้งเตาผิง เก้าอี้โยก โซฟาหนานุ่ม รวมถึงโต๊ะกาแฟ ไคลน์เลือกเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวถนัดของตนอะซิกนั่งเก้าอี้ฝังตรงข้ามพร้อมกับชี้ไปยังซิการ์บนโต๊ะกาแฟ
“สักตัวไหม?”“ไม่ครับ” ไคลน์ส่ายหัวหนักแน่นอะซิกไม่พยายามเกลี้ยกล่อม มันหยิบไม้ขีดไฟขึ้นมาจุดซิการ์หนึ่งตัว ปากพึมพำถามชายหนุ่มตามมารยาท“คดีหมู่บ้านมอร์สเป็นอย่างไรบ้าง”“ผมต้องขอบคุณมาก” ไคลน์อมยิ้มจริงใจขณะเดียวกันก็แอบเหน็บแน
