นแทบไม่มีช่องว่างปรากฏ มันเรียบเนียนกลมกลืนจนเหมือนเนื้อเดียวไคลน์เพ่งพิจารณาดาบศักดิ์สิทธิ์ครู่หนึ่งจนกระทั่งพบว่าตัวมันไม่สามารถละสายตาออกจากศาสตราเล่มนี้ได้เลย!สายตาถูกบังคับให้จ้องมองอาวุธเบื้องหน้าโดยไม่กะพริบนัยน์ตาน้ำตาลเข้มเริ่มสูญเสียความแวววาวไปทีละน้อยเครสไทน์ออกแรงยกกระเปั๋ากล่องแผ่วเบา ส่งผลให้ดาบกระดูกถูกเลื่อนตำแหน่งไปจากจุดเดิมทันใดนั้น จิตไคลน์ถูกกระตุกให้หลุดพ้นจากภวังค์ เป็นอิสระจากฝันร้ายซึ่งมิอาจหลีกหนีได้ด้วยพลังของตัวเองชายหนุ่มรีบจ้องมองไปด้านข้างเพื่อไม่ให้สายตาส่องกระทบดาบ ก่อนจะซักถามด้วยน้ำเสียงตึงเครียด“ท่านครับ ให้ผมใช้ฝั่ามือแตะดาบใช่ไหม”“ถูกต้อง ขยับเข้ามาใกล้อีกสักหน่อย”
เสียงเครสไทน์ก้องกังวานราวกับกำลังขับขานเพลงกล่อมเด็กไคลน์ยืนขึ้น สายตายังคงจดจ่อกับความมืดมิดด้านข้างลำตัว มันเดินตรงไปทีละนิดโดยไม่มองทาง ไม่เห็นแม้กระทั่งท่อนขาหรือรองเท้าบูตหนังของอาวุโสใหญ่แห่งโบสถ์“หยุด” เครสไทน์ให้สัญญาณไคลน์ชะงักฝีเท้า มันยืนค้างไว้ตรงนั้นโดยไม่กล้าขยับตัวหางตาแอบชำเลืองผิวดาบกระดูกชั่วครู่ จากนั้นรีบเบือนหน้าหนีทันควันอย่างหวาดกลัวการชำเลืองช่วยให้ไคลน์สามารถกะระยะห่างจากดาบได้แม่นยำ มันเหยียดมือขวาออกไปวางทาบพอดิบพอดีทันใดนั้น ความเย็นเฉียบแผ่ซ่านทุกรูขุมขนร่างกาย ไม่เว้นกระทั่งจิตใจหรือวิญญาณ อารมณ์หลากหลายภายในหัวถูกปัดเปั่าชำระล้างจนบริสุทธิ์ ร่างกายผ่อ
