อะไรนะ…?ไคลน์ตกตะลึงกับคำถามโรแซน มันพยายามเรียบเรียงเรื่องราวอธิบาย“เมื่อราวเดือนก่อน ลุงนีลล์ได้พาผมไปเยี่ยมบ้าน ภายในห้องรับแขกมีเปียโนหลังใหญ่วางอยู่ เขาชี้และพูดว่า ภรรยาผู้ล่วงลับของตนหลงรักในเสียงดนตรีมาก…”ขณะกำลังเล่า ไคลน์พลันฉุกคิดถึงประเด็นไม่น่าอภิรมย์โรแซนขมวดคิ้วอันน่ารักน่าชังพลางพูดตะกุกตะกัก“บางทีฉันอาจจำผิด…ไม่สิ ไม่ผิดแน่นอน ตอนนั้นมาดามโอเรียนน่าก็อยู่ด้วย พวกเราไปเยี่ยมบ้านของลุงนีลล์เมื่อราวครึ่งปีก่อน ไม่มีเปียโนวางอยู่ในห้องรับแขก…ฉันจำได้แม่นว่าเคยถามเขา ถึงสาเหตุว่าทำไมต้องครองโสดตามลำพังโดยไม่แต่งงาน ลุงนีลล์ตอบว่าเขาจะแต่งงานก็ต่อเมื่อได้พบหญิงสาวในอุดมคติเท่านั้น”
ไม่มีเปียโนในช่วงครึ่งปีก่อน…? แถมยังตอบคำถามว่าทำไมตัวเองถึงครองโสด…ไคลน์ขมวดคิ้วจนแทบชนกัน มันเค้นเสียงทุ้มต่ำถามอีกฝั่าย“โรแซน พวกคุณไปเยี่ยมลุงนีลล์ครั้งสุดท้ายเมื่อไร…?”“ไม่ได้ไปนับตั้งแต่โคเฮนรี่กลายเป็นสมาชิกเหยี่ยวราตรีและวิโอล่าลาออกจากพนักงานพลเรือน ฉันไม่ได้อดหลับอดหนอนหรือสูดน้ำมันสกัดรัตติกาลเข้าไปสักหน่อย จะเอาเวลาตอนไหนไปเยี่ยมเยียนลุงนีลล์ได้บ่อยนัก…ครั้งสุดท้ายคงเป็นช่วงมิถุนายน”โรแซนสับสนน้อยหลังจากได้ยินคำถาม แต่ก็ยอมตอบด้วยดีหัวใจไคลน์พลันดิ่งวูบเมื่อตระหนักถึงความไม่ชอบมาพากลชายหนุ่มรีบหยิบเหรียญทองแดงครึ่งเพนนีออกมาถือโดยใช้นิ้วโปั้งและนิ้วกลางหนีบไว้มันกลั้นหายใจพร้อมกับ
