หารกลางวัน ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำหนหนึ่งใช่ไหม ตอนนั้นบังเอิญได้พบกับเณรสามคน พวกเขาเล่าว่าบ้านของโนอาอยู่ใกล้กับวิหารมาก…ใช่แล้ว ลุงคนนั้นชื่อโนอา”“ตกลง” โคเฮนรี่หมดข้อโต้แย้งไม่กี่นาทีถัดมา คนทั้งสามเดินมางถึงหน้าบ้านลุงโนอาเจ้าของบ้านเป็นชายชราผมขาวโพลน รูปร่างผอมบางสูญเสียมือซ้ายในสงครามตั้งแต่ยังหนุ่ม ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถูกปลดระวางและส่งกลับบ้านเกิด
ขณะเดียวกัน โนอาผลักประตูบ้านออกมาต้อนรับ สายตาจ้องมองบุคคลแปลกหน้าทั้งสามอย่างสนใจ ก่อนชำเลืองมองเชลล์ซึ่งวิ่งตามมาหลังสุดมันกล่าวเสียงแหบพร่า“เข้ามา…หวังว่าปัญหาจะถูกแก้ไขเสียที่ ได้ยินว่าพวกคุณนำน้ำศักดิ์สิทธิ์ มีดเงิน และกระเทียมมาด้วยใช่ไหมขอบคุณสวรรค์ พวกมันต้องช่วยได้มากแน่…ได้โปรดอย่าถือสาคนแก่ขี้บ่น พวกเจ้าต้องเข้าใจด้วยว่า คนนอนไม่หลับมาสองสามวันติดต่อ ต้องประสบอารมณ์ตึงเครียดมากเพียงใด ฉันหวาดระแวงตลอดเวลา หัวสมองขาวโพลนเหมือนอยู่บนทุ่งเมฆ”ขณะเดินเข้าไปในห้อง เลียวนาร์ดพลันสะดุ้งจนเหยียดหลังตรง มันรีบกวาดสายตามองรอบตัวรวดเร็วด้านไคลน์ก็ไม่ต่าง มันสัมผัสถึงพลังลึกลับเย็นเฉียบแผ่ซ่านทั่วร่าง เป็นร่องรอยเหลือทิ้งจากวิญญาณไม่ผิดแน่“มีกลิ่นความไม่บริสุทธิ์คละคลุ้งทั่วบ้าน”
โคเฮนรี่กล่าวเสียงค่อย มันสัมผัสความผิดปรกติได้ช้ากว่าใคร“แต่ก็เจือจาง” เลียวนาร์ดกล่าวผ่อนคลายสีหน้าปราศจากความกังวลจากบรรดาเส้นทางผู้วิเศษในการครอบครอง
