าเล่ห์ไม่หลงเหลืออีกแล้ว ปรากฏเพียงมาดชายชราห่อเหี่ยวและสูญเสียกำลังใจ
ไคลน์มองตามหลังพลางถอนหายใจ มันยิ่งแค้นเคืองว่า เหตุใดโบสถ์รัตติกาลถึงปิดบังเทคนิคสวมบทบาทไว้จากบุคลากรชั้นผู้น้อย…ชายหนุ่มนั่งสงบสติอยู่สักพัก จนสามารถรวบรวมสมาธิเพื่อตั้งใจอ่านเอกสารลับเหยี่ยวราตรีตรงหน้านับตั้งแต่ดึงเด็กหนุ่มจากเมืองเงินพิสุทธิ์เข้าร่วมชุมนุมไพ่ทาโรต์ ไคลน์ได้ทราบว่าเมืองโบราณยังคงเรียกหลายสิ่งด้วยชื่อเก่ามันจึงประเมินว่า การศึกษาชื่อโบราณไว้คือสิ่งจำเป็นในอนาคต…ผ่านไปสักพัก เสียงฝีเท้าใครบางคนดังเข้ามาในห้วงโสตประสาท จังหวะของอีกฝั่ายไม่รีบร้อน เป็นย่างก้าวมั่นคงและหนักแน่นโดยไม่ต้องพบตัว ภาพของดันน์ สมิทสวมชุดกันลมสีดำแล่นเข้ามาในหัวไคลน์ล่วงหน้า
นี่คือสัมผัสวิญญาณหลังจากย่อยพลังโอสถสมบูรณ์สินะ…ชายหนุ่มผงกศีรษะแผ่วเบาอย่างพึงพอใจถัดมาไม่นาน หัวหน้าเหยี่ยวราตรีเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับจดหมายหนึ่งฉบับ“ถึงคุณ”ดันน์ตวัดมือโยนซองจดหมายมาทางไคลน์ ชายหนุ่มรีบเหยียดแขนออกไปรับ แต่ด้วยความห่วยแตกของประสาทสัมผัสและการกะระยะ ฝั่ามือจึงคลาดกันกับซองจดหมายแปะ!จดหมายหล่นลงพื้น ปล่อยให้ท่อนแขนนักทำนายลอยเคว้งกลางอากาศอย่างน่าสมเพชเกิดเป็นบรรยากาศเงียบงันสักพัก จนกระทั่งไคลน์ชักแขนขวากลับมาลูบผมเป็นการแก้เขิน“ไฟห้องไม่ค่อยสว่างเลยนะครับ”ชายหนุ่มแก้ตัวอย่างหน้าด้านๆ พลางยิ้มแห้ง มันโน้มตัวลงไปเก็บซองจดหมายบน
