กรามใหญ่ ผมมัดจุกด้านหลังคล้ายกับอัศวินยุคก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหยียดหยามซิลเดียร์ชาหย่อนก้นลงบนโซฟาในบ้านตัวเอง ขณะพิจารณาภาพวาดบุคคลเปั้าหมายจากมิสออเดรย์ ในสายตาเธอโจรสลัดผู้นี้ไม่ต่างอะไรกับหีบสมบัติเดินได้หลังจากจดจำใบหน้าพลเรือโทคีลิงเกอร์อย่างขึ้นใจ ซิลเลื่อนสายตาลงมาอ่านข้อความด้านล่างแผ่นกระดาษ“ผมน้ำตาล นัยน์ตาเขียวเข้ม รูปภาพนี้ใช้เพียงอ้างอิงเบื้องต้นเท่านั้น เพราะเปั้าหมายสามารถแปลงโฉมเป็นบุคคลอื่นได้อย่างสมบูรณ์ ทางเราไม่ทราบว่าระยะเวลาแปลงโฉมคงอยู่นานแค่ไหน”ใช้เพียงอ้างอิง…เปั้าหมายแปลงโฉมได้…แล้วมัวเสียเวลาจำทำไมฟะ…!สีหน้าซิล เดียร์ชาพลันดำมืด ราวกับเพิ่งตระหนักได้เป็นครั้งแรก ว่าโลกใบนี้ช่างโหดร้ายกับตนเพียงใด
สตรีร่างเล็กเงยหน้าขึ้น ฝังตรงข้ามเป็นเพื่อนสนิทสาวสวยฟอร์สวอลล์ กำลังทิ้งตัวลงบนโซฟาหนานุ่ม อีกฝั่ายกำลังพึมพำในลักษณะไม่ต่างกัน“พวกเราไม่มีทางตามหาเบาะแสของบุคคลไร้ใบหน้าพบอยู่แล้ว ข้อมูลเดียวคือ หมอนั่นไม่ใช่คนของเบ็คลันด์ แล้วในหนึ่งวัน เบ็คลันด์มีคนนอกเดินทางเข้ามาเป็นล้าน!”ฟอร์สพยายามพยุงตัวลุกจากโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่ก็ล้มเหลวสามครั้งรวด“ฉันเป็นผู้ฝึกหัด ไม่ใช่ผู้ตัดสินสักหน่อย…”เธอตัดพ้ออย่างน้อยใจขณะวางมือลงบนจุดพักแขนโซฟาก่อนจะออกแรงแขนพยุงร่างตัวเองให้ลุกพรวดขึ้นในคราวเดียว“คุณหนูคนนั้นคิดว่าพวกเราเป็นนักพยากรณ์หรือยังไงกัน…”ฟอร์สยังคงบ่นเป็นหมีก
