ปลั่งอย่างมีความหวัง“สอบสาธารณะ?”“ถูกต้อง หากนายสอบผ่าน จะถูกบรรจุเข้าทำงานในฐานะข้าราชการของอาณาจักร หากไม่ผิดไปจากการคาดเดาลักษณะข้อสอบจะคล้ายกับสอบเข้ามหาวิทยาลัย ประกอบด้วยวิชาวรรณกรรม ไวยากรณ์ภาษา คณิตศาสตร์และตรรกะรวมถึงกฎหมายของอาณาจักรเบื้องต้น”ไคลน์รีบเสริมเพื่อให้ไม่ผิดสังเกตเกินไป
“เบ็นสัน ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วย แล้วก็อย่าคาดหวังมาก ไม่มีใครทราบว่าร่างกฎหมายจะผ่านสภาขุนนางและสภาสามัญหรือไม่”“จะจำใส่ใจไว้ แต่ไม่ต้องห่วง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่มีทางทิ้งการเรียนแน่”เบ็นสันยิ้ม“ต่อให้ไม่มีระบบสอบข้าราชการ ฉันก็จะตั้งใจอ่านหนังสือต่อไป ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง ต้องหลุดพ้นจากวงจรชีวิตแสนน่าเบื่อในปัจจุบันให้ได้ ฉันตระหนักแล้วว่า จุดแตกต่างระหว่างมนุษย์และลิงบาบูนขนหยิกคือการเรียนรู้”นั่นไม่จริงเลย มีการวิจัยแล้วว่า ลิงบาบูนฉลาดพอจะเรียนรู้ได้เบื้องต้น…ไคลน์เสริมในใจโดยไม่ได้พูดออกไป สายตามองตามหลังเบ็นสันเดินขึ้นชั้นสอง
หลังจากนั้น ชายหนุ่มเดินลูบท้องเข้าไปในครัวเพื่อมองหาของกิน แล้วก็พบว่าวัตถุดิบส่วนของตนยังหลงเหลือ หรือก็คือเมลิสซ่าและเบ็นสันจงใจเตรียมเผื่อไว้ให้ชายหนุ่มอมยิ้ม ก่อนจะเริ่มลงมือเตรียมอาหารมื้อดึกสงัดสำหรับตัวเองบรรยากาศรอบตัวผ่านไปอย่างเงียบงัน ทุกคนนอนหลับกันหมดแล้ว ยกเว้นไคลน์ชายหนุ่มกำลังตื่นตัวตามลำพังภายในบ้าน จมูกสูดกลิ่นหอมหวล
