“มิสเตอร์ งานของคุณเสร็จแล้ว”นักสืบเฮนรีกล่าวกับลูกค้าหนุ่มตรงหน้าด้วยเสียงแหบพร่ากว่าปรกติ ไคลน์สัมผัสถึงท่าทีโล่งใจจากอีกฝั่าย“งานนี้ไม่ง่ายเลย แต่ก็เรียกว่ายากได้ไม่เต็มปาก พวกเราเพียงสิ้นเปลืองกำลังคนและทรัพยากรไปมาก ด้วยความสัตย์จริง ผมกำลังนึกเสียดาย น่าจะคิดค่าจ้างคุณให้แพงกว่านี้”ไม่ว่านายจะพูดอะไร แต่ฉันไม่มีทางเพิ่มเงินให้เด็ดขาด!ไคลน์เตือนสติตัวเองหนักแน่น สายตาชำเลืองมองเอกสารกองโตบนโต๊ะกาแฟ“นั่นคือเอกสารสืบสวนของผมหรือ”“ใช่”เฮนรีใช้มือขวาวางบนปึกเอกสารมหึมาขนาดราวหกสิบหน้าก่อนจะถอนหายใจเหนื่อยหน่าย
“ผมไม่เคยต้องทำเอกสารรายงานของลูกค้าคนใดซับซ้อนเท่านี้มาก่อน…”เฮนรียังพูดไม่ทันจบประโยค หางตาเหลือบเห็นไคลน์ควักธนบัตรสี่ปอนด์ออกมาถือในมือมันพยายามเหลือบมองลายน้ำเพื่อแยกแยะระหว่างเงินจริงกับเงินปลอม“ค่าจ้างงวดสุดท้าย”ไคลน์โบกเงินไปมา · เฮนรีกระแอม“คุณเป็นคนรักษาคำพูดมาก เฮ่อ…ผมไม่เคยนึกมาก่อนว่าจะมีงานไหนต้องใช้กระดาษมากมายขนาดนี้ ขาดทุนแย่เลย”ชายหนุ่มก้มตัวหยิบกองเอกสารตรงหน้ามันก็รีบลุกขึ้นยืน ผงกศีรษะให้บรรดานักสืบตามมารยาทและหันหลังเดินออกจากสำนักงานพร้อมไม้ค้ำในมือซ้ายเสียงนักสืบเฮนรียังดังไล่หลัง
คุณนักสืบ ค่ากระดาษควรถูกคำนวณอยู่ในค่าจ้างแล้วเฟั่ย!ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องเพิ่ม!ไคลน์กำธนบัตร ห้าปอนด์ แปดซูลแน่น นี่คือเงินเก็บก้อนสุดท้ายของมันแล้วชายหนุ่มเร่งฝีก้าวเดินลงช
