เฮ่อ…ไว้ค่อยทำนายบนมิติสายหมอกเพื่อยืนยันการตัดสินใจครั้งสุดท้ายไคลน์สลัดความคาใจทิ้งไป มันหยิบปืนออกมาจากซองรักแร้และกระหน่ำยิงเปั้าซ้อมตามจำนวนกระสุนฝึกรายวัน
ปืนลูกโม่ทองเหลืองจากเวิร์ช เพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียน มีความคงทนในระดับน่าทึ่ง แต่ก็ต้องขอบคุณดันน์และเลียวนาร์ด สองคนนั้นช่วยสอนวิธีบำรุงรักษาปืนอย่างถูกต้องอันที่จริงก็ไม่จำเป็นนัก เพราะถึงปืนของตนจะพังก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ อุปกรณ์เหล่านี้อยู่ในรายการเบิกจากเหยี่ยวราตรีไคลน์ยืนมองเปั้าซ้อม กึ่งกลางกระดาษปรากฏรูโหว่ใหญ่เพียงจุดเดียวแม้จะถูกกระหน่ำยิงใส่หลายสิบนัดรวดจากนั้น มันจัดระเบียบเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อยและเดินทางกลับถนนดารารัตน์เมื่อถึงหน้าบ้าน ไคลน์เห็นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังเดินวนเวียนหน้าประตูด้วยท่าทางกระวนกระวายเธอสวมเดรสยาวฟั้าอ่อนสดใส มาพร้อมหมวกตาข่ายสีเข้ากัน แก้มยุ้ยน่ารักอย่างเป็นธรรมชาติ ไคลน์จดจำได้ทันที่ สตรีผู้นี้คือเพื่อนสนิทน้องสาวตนอลิสซาเบธ
เมื่อเห็นไคลน์ ดวงตาเด็กสาวพลันเบิกโพลง ผ่านไปราวสองวินาที่ เธอรีบเดินเข้าหาไคลน์ด้วยสีหน้าแววตาเปียมสุข“ทิวาสวัสดิ์ค่ะ มิสเตอร์โมเร็ตติ ดิฉันขอเดาว่าคุณเพิ่งกลับจากหมู่บ้านลามุดใช่ไหม”โทษทีสาวน้อย ฉันกลับถึงตั้งเช้าแล้ว“เปล่า ผมมาจากถนนซุตแลน”ทำไมเราถึงเป็นคนซื่อสัตย์ขนาดนี้…ไคลน์กล่าวชมตัวเองติดตลกอลิซาเบธแสดงสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อด้วยท่าทางตื่นเต้น“เ
