ถ้าเกิดความรู้สึกเดจาวู สำหรับผู้วิเศษลำดับเก้าเส้นทางอื่นพวกมันต้องพยายามนึกเค้นความทรงจำของตัวเองแต่ไม่ใช่กับนักทำนาย…ไคลน์ยุติพิธีกรรมตรงหน้าและทำลายกำแพงวิญญาณทิ้งก่อนก้มเขียนข้อความลงบนเศษกระดาษ“ต้นตอของความรู้สึกเดจาวู”ถัดมา มันนั่งลงตรงมุมเตียงภายในห้อง ปากพึมพำข้อความบนกระดาษเมื่อครบเจ็ดครั้ง นัยน์ตาเริ่มกลายเป็นสีดำเกือบสนิท ไคลน์สะกดจิตตัวเองให้หลับพร้อมกับค้นหาภายในท้องทะเลความทรงจำบนห้วงมิติพร่ามัวและบิดเบี้ยว มันเห็นรถม้าสาธารณะ เห็นเด็กสาวใบหน้าอ่อนหวานในชุดเดรสยาวสีเทา
สตรีคนดังกล่าวมีผมดำขลับเงางาม ใบหน้ากลมกลึงได้รูปบรรยากาศรอบตัวอ่อนโยน กิริยามารยาทเรียบร้อย แต่ร่างกายกลับมีอาการสั่นเทาอย่างผิดธรรมชาติภาพตรงหน้าไคลน์ดับไป ก่อนฉายใหม่ด้วยฉากหลังตลาดมืดค้าของวิเศษ มันได้พบเด็กสาวคนเดิมกำลังนั่งยองสนทนากับเจ้าของร้านขายหนังสือความฝันจบลงเท่านี้ ไคลน์ลืมตากลับสู่โลกความจริงบนขอบเตียง มันลุกยืนด้วยสีหน้าปราศจากความเคลือบแคลงถึงว่าคุ้นตานัก…เคยพบมาแล้วนี่เองครั้งแรกบนถนนดารารัตน์ ย่านใกล้กับจุดตัดถนนกางเขนเหล็ก เป็นวันเดียวกับที่ดันน์และกองทัพผู้วิเศษบุกถล่มนักกระตุ้นทริสในตลาดมืดค้าของเก่าต้องมีความเชื่อมโยงกันอยู่แน่ไคลน์ครุ่นคิด ก่อนเริ่มประกอบพิธีอีกครั้งมันภาวนาขอหยิบยืมพลังจากเทพธิดารัตติกาล เพื่อวาดภาพเสมือนของคนร้ายภายในความทรงจำ
ดันน์และอีกสองคนยืนรออย่างใจเย็น
