พร่องไคลน์กล่าว ‘ชม’ ในใจ“สรุปก็คือ นอกจากเรียนศาสตร์เร้นลับคาบเช้า และศิลปะการต่อสู้คาบบ่าย ผมแทบไม่ต้องปฏิบัติหน้าที่ทั่วไปของเหยี่ยวราตรี…แบบนี้ดีแล้วหรือครับ? ถ้าจะจ่ายค่าจ้างตามปรกติเหมือนคนอื่น”“ชั่วคราวเท่านั้น”ดีชะมัด…แค่เข้าเรียนและฝึกฝนร่างกายไปเรื่อยๆ ตนจะได้รับค่าจ้างมากถึงสัปดาห์ละหกปอนด์!ไม่มีงานใดสบายกว่านี้อีกแล้ว…ไคลน์คิด
มันได้แต่ภาวนาให้ ‘เรื่องบังเอิญ’ ไม่เกิดขึ้นกับตนบ่อยๆในระยะหลัง…เหตุการณ์ผ่านไปอย่างราบรื่นจนถึงวันศุกร์หลังจากฝึกศิลปะการต่อสู้เสร็จ ไคลน์นั่งรถม้าไปลงถนนเบซิกด้านนอกสำนักงานนักสืบเอกชนเฮนรี ชายหนุ่มเหลียวซ้ายแลขวาอย่างหวาดระแวง เมื่อไม่พบใคร มันรีบสวมหน้ากากอนามัยพร้อมกับยกปกเสื้อกันลมขึ้นสูงหลังจากขึ้นบันไดถึงชั้นสอง ไคลน์เคาะประตูสำนักงานซึ่งเปิดแง้ม มันได้พบกับเฮนรี นักสืบวัยกลางคนรูปร่างกำยำสมส่วน“ทิวาสวัสดิ์ครับมิสเตอร์ ทางเราจัดการหนึ่งในสองคดีของคุณเรียบร้อยแล้ว”เฮนรีเปล่งเสียงแหบพร่า เป็นผลมาจากการสูบบุหรี่จัดและดื่มหนัก
ไคลน์ดัดเสียงและพูดตอบ“บุรุษจากผับมังกรชั่วใช่ไหม?”บุคคลปริศนาในตลาดมืด ไคลน์พบเข้าโดยบังเอิญขณะมันกำลังซื้อวัตถุดิบปรุงโอสถผู้ชม“ถูกต้อง”เฮนรีแกว่งไปปไปมา มันไม่กล่าวสิ่งใดต่อเพียงยิ้มให้ไคลน์อย่างมีเลศนัยชายหนุ่มเข้าใจทันที่ รีบล้วงธนบัตรหนึ่งปอดน์ออกมาสี่ใบและยื่นให้“ค่าจ้างงวดสอง”ไคลน์ชะงักมือเล็กน้อย“ขอใบเสร็จด้ว
